“ของพวกนี้แลกยังไง?”
หลินหร่านมองหญิงสาวที่พุ่งเข้ามาตรงหน้า ก่อนถามกลับว่า “คุณอยากแลกแบบไหนล่ะ”
พูดตามตรง หลินหร่านเองก็ยังไม่รู้ว่าจะแลกยังไง
เธอจึงคิดจะให้อีกฝ่ายเสนอราคามา
หญิงสาวไม่พูดอะไร มือที่กุมมือเด็กหญิงไว้ชื้นเหงื่อด้วยความตื่นเต้น เธอมองแผงขายของของหลินหร่านด้วยแววตาละโมบ
ไส้กรอกแฮม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป... เธอไม่ได้เห็นของพวกนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ
อยากกินเหลือเกิน
เอาเธอไปขาย ก็จะได้ของอร่อยพวกนี้มาแล้ว
ดีจริง ๆ
เมื่อเห็นหญิงสาวเงียบ หลินหร่านจึงกวาดตามองเด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างเธอ
ใบหน้าของเด็กหญิงล้างจนสะอาดหมดจด ดูสะอาดกว่าเด็กคนอื่น ๆ ในเขตดีมาก
แต่ในที่แบบนี้ ความสะอาดเช่นนี้อาจไม่ใช่เรื่องดี
ไม่นานก็มีคนมามุงแผงของหลินหร่านแน่นขนัด
ที่นี่ อาหารเป็นของที่ขายดีที่สุดเสมอ
หญิงสาวเห็นว่าตัวเองกำลังจะถูกเบียดออกไป จึงตั้งท่าจะเอ่ยถาม
แต่ตอนนั้นเอง มีคนข้าง ๆ ชิงถามขึ้นมาก่อนว่า “ที่นี่มีแต่ของกินเหรอ?”
หลินหร่านตอบว่า “ใช่ มีแต่ของกิน”
พอได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวก็ผิดหวังอย่างยิ่ง เธอจูงมือเด็กหญิงตัวเล็กเดินออกจากฝูงชน
เธอก็อยากกินของพวกนั้นเหมือนกัน แต่วันนี้เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกอาหารอย่างเดียว
สิ่งสำคัญที่สุดคือการหายา เธอไม่อยากตาย
“พี่สะใภ้ เรามาที่นี่เพื่อซื้อของเหรอ? แต่เราไม่มีเงินนี่นา”
เสี่ยวอวี่เม้มปาก ก่อนเอ่ยเสียงเบา
ตู้ผิงยิ้มแปลก ๆ “เสี่ยวอวี่ไม่ต้องห่วง อีกเดี๋ยวเราก็มีเงินแล้ว
พี่สะใภ้จะส่งเธอไปอยู่ที่ดี ๆ ให้ได้ใช้ชีวิตสุขสบายด้วย”
เสี่ยวอวี่มองพี่สะใภ้ที่เป็นเช่นนั้น แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกใจคอไม่ดี