จัดการทุกอย่างเสร็จก็เกิน 9 โมงไปแล้ว
เวลานี้ทุกคนเริ่มออกมาเคลื่อนไหวกันพอดี เหมาะจะออกไปเดินดูรอบ ๆ
หลินหร่านพาเจียงเฉินกับหลินเจ๋อออกไปสำรวจว่า ฐานสันติภาพแห่งนี้เป็นอย่างไรกันแน่
ถือโอกาสไปดูเขตดีด้วย
ส่วนพ่อหลินกับแม่หลินกลับทำตัวผิดปกติ ไม่ยอมออกไปกับพวกเขา บอกว่าเดี๋ยวจะเดินเล่นแถวนี้กันเอง ให้ลูก ๆ ไปเที่ยวกันตามสบาย
คุณปู่เจียงก็ไม่ออกไปไหน อยู่เฝ้าบ้านกับเจ้าตัวเล็กทั้งสาม พร้อมกับออกกำลังกายไปด้วย
หลินหร่านมองพ่อแม่ที่แอบกระซิบกระซาบกันอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่รู้คิดจะทำอะไร แล้วได้แต่กำชับอย่างจนใจให้ระวังตัว
จากนั้นก็ออกไปกับหลินเจ๋อและเจียงเฉิน
เมื่อวานเซี่ยหว่านหรูไม่ได้ลงมือ วันนี้ก็คงไม่ทำอะไรเช่นกัน
หลินหร่านคิดว่าอีกฝ่ายคงกำลังรออะไรบางอย่างอยู่
ถึงกล้ามาหาเรื่อง ก็ใช่ว่าจะได้เปรียบ
ครอบครัวของพวกเธอไม่มีใครยอมคนอยู่แล้ว
——
หลินหร่านกับพวกเพิ่งออกจากบ้าน วิลล่าข้าง ๆ ก็มีชายหนุ่มสองคนเดินออกมา
คนหนึ่งย้อมผมสีแดงเพลิง ดูราวกับหลุดออกมาจากการ์ตูน เป็นเด็กหนุ่มผู้หลงใหลความเท่แบบตัวละครในจินตนาการ
อีกคนดูเป็นปกติดี ไม่ได้ย้อมผม แต่ก็หล่อสะดุดตาไม่แพ้กัน
ถ้าไม่ใช่วันสิ้นโลก หลินหร่านคงนึกว่าพวกเขาเป็นคุณชายจากตระกูลไหนสักแห่ง
แต่หลังจากทั้งคู่เดินผ่านไป หลินหร่านก็พบว่าพวกเขาไม่ใช่คุณชายจากตระกูลร่ำรวยอย่างที่คิด
รอบตัวพวกเขาแผ่กลิ่นอายเฉียบคม เห็นได้ชัดว่าผ่านการขัดเกลาจากการต่อสู้และนองเลือดมานับไม่ถ้วน
“พวกคุณเป็นคนที่เพิ่งย้ายมาอยู่ข้างบ้านใช่ไหมครับ”