น้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตาของหลินหร่าน ลงบนแก้มขาวราวกระเบื้องเคลือบ
ราวกับไข่มุกเม็ดหนึ่งกลิ้งลงบนผืนขาวผ่องงดงาม ชวนให้ใจสั่นไหวเหลือเกิน
เจียงเฉินชะงักไป
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลินหร่านถึงร้องไห้
แต่เขารู้ว่าน้ำตาหยดนั้นหลั่งเพื่อเขา
เขายื่นมือออกไปอย่างทะนุถนอม แตะหยดน้ำตาที่ไหลเพื่อเขา
มันยังอุ่นอยู่
แต่หร่านหร่านไม่ควรร้องไห้
เขาพยายามพูดอย่างยากลำบาก ก็เพียงอยากทำให้เธอดีใจ
ไม่ได้ เขาต้องช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ
จากนั้นเขาก็ประคองใบหน้าของหลินหร่านขึ้น แล้วริมฝีปากเย็นเฉียบของเขาก็แนบลงบนแก้มที่เฝ้าคิดถึงมานาน
หลินหร่านถูกการกระทำกะทันหันของเจียงเฉินทำเอาตัวชาไปทั้งร่าง
สัมผัสเย็นเยียบจากริมฝีปากบนแก้มทำให้เธอหนาวสะท้านขึ้นมาจริง ๆ
สวรรค์ช่วยด้วย
เจียงเฉินกำลังทำอะไรอยู่?
เขาจูบเธอได้ยังไง?
แม้เธอจะรู้สึกว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอนั้นไม่ธรรมดา แต่เรื่องราวมันคืบหน้าเร็วเกินไปแล้ว
เธอยังไม่ได้คิดให้ดีเลย
อย่านะ
โชคดีที่ริมฝีปากของเจียงเฉินผละออกไปอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของหลินหร่านแดงจัดในพริบตา ราวกับจะระเบิด
ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติที่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายจูบแก้ม
ถึงชาติที่แล้วเธอกับเย่หลานจะตกลงคบกันแล้ว แต่ก็รักกันอย่างพอดี ไม่เคยแม้แต่จับมือกันเลย
ทำไมตอนนี้เธอถึงถูกเจียงเฉินจุ๊บเข้าให้ได้ล่ะ?
“หร่าน…หร่าน…อย่า…ร้อง…ไห้…ผม…จะ…เช็ด…น้ำ…ตา…ให้…”
หร่านหร่าน อย่าร้องไห้ ผมจะเช็ดน้ำตาให้