โจวอี้ได้ฟังรายงานของเว่ยตงแล้วหัวใจก็เย็นวาบ
สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก พวกตัวน่าขยะแขยงที่ตามรถพวกเขามาก็มุ่งหน้าไปทางคฤหาสน์เช่นกัน
กองทัพกลายพันธุ์ของเขาถึงกับต้านการโจมตีของพวกมันไม่ไหว
แย่แล้ว วิลเลียมก็อยู่ที่นั่นด้วย
โจวอี้ถือวิทยุสื่อสาร พูดเสียงเข้มว่า “ถอนกำลัง ไปที่ห้องทดลองใต้ดิน คุ้มครองคุณวิลเลียมเต็มกำลัง
อีก 10 นาที ฉันจะกลับไปถึง”
“รับทราบ”
ที่นี่ถึงกับมีพวกตัวประหลาดนี่บุกเข้ามา ดูท่าจะอยู่ต่อไม่ได้แล้ว
โจวอี้รู้ดีว่าสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ร้ายกาจแค่ไหน
พวกมันไม่ได้มีแค่ตัวเดียวหรือไม่กี่ร้อยตัว แต่มีเป็นหมื่น ๆ จนไม่รู้ว่ามากมายแค่ไหน
ที่นี่รักษาไว้ไม่ได้แล้ว
แม้จะน่าเสียดายที่ต้องทิ้งฐานสันติภาพ แต่ตราบใดที่ยังมีชีวิต ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนให้ก่อไฟ
ขอแค่เขายังมีชีวิตอยู่ ด้วยความสามารถของเขากับวิลเลียม ก็สร้างฐานที่มั่นแห่งใหม่ในที่อื่นได้
คิดมาถึงตรงนี้ โจวอี้ยื่นมือออกไปปล่อยลมพายุสายหนึ่งใส่ด้านหลัง
พัดฝูงปลวกกลายพันธุ์ที่กำลังจะเข้ามาใกล้ให้กระเด็นออกไป
จากนั้นจึงเปิดวิทยุสื่อสารและต่อสายหาวิลเลียม
คราวนี้วิทยุของวิลเลียมติดอย่างรวดเร็ว
วิลเลียมถามอย่างตื่นเต้นว่า “พี่ หาอันอันเจอหรือยัง?”
โจวอี้ตอบว่า “วิลเลียม ฟังให้ดี เลิกตามหาอันอันได้แล้ว