คราวนี้หลินหร่านใช้เวลาอัปเกรดพลังไปสามชั่วโมง พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับรู้สึกหมดกำลังใจเล็กน้อย
สมแล้วที่พลังหายากอย่างพลังสร้างภาพหลอนจะอัปเกรดยาก เธอดูดซับแก่นคริสตัลไปตั้งมากมาย แต่กลับไม่คืบหน้าเลยสักนิด
ยังคงอยู่แค่ระดับหนึ่งเหมือนเดิม
หลินหร่านรู้สึกว่าพลังนี้เป็นตัวสูบเงินชัด ๆ
ถ้าเป็นพลังพิเศษอย่างอื่น ดูดซับแก่นคริสตัลระดับสูงไปมากขนาดนั้น ป่านนี้คงอัปเกรดไปแล้ว
แต่ถ้าอัปเกรดพลังนี้ได้สำเร็จ มันจะต้องสุดยอดมากแน่ ๆ
นี่คือไพ่ตายที่ช่วยให้เธอเอาชีวิตรอด
ต่อไปเธอจะต้องอัปเกรดพลังนี้ให้ได้
หลินหร่านถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เจียงเฉินยังคงนั่งอยู่บนโซฟาในท่าเดิม
ดวงตาของเขาเป็นประกาย จับจ้องเธออย่างไม่วางตา
หลินหร่านสังเกตว่าทุกครั้งที่เธอตื่น เจียงเฉินมักจะรู้เป็นคนแรกเสมอ
“หร่านหร่าน ตื่นแล้วเหรอ”
เจียงเฉินรู้สึกได้ถึงสายตาที่หลินหร่านมองมา ไม่รู้ทำไม สีหน้าเขาพลันลนลานขึ้นมา
เขารีบเก็บแท็บเล็ตในมือลงมิติส่วนตัว
จากนั้นก็ฉีกยิ้มให้เธอ
“หร่านหร่าน หิวน้ำไหม? อยากกินอะไรหรือเปล่า?”
หลินหร่าน “……”
เมื่อกี้เจียงเฉินทำอะไรอยู่นะ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขามีพิรุธ
เหมือนกำลังกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง
“แค่ก ๆ หร่านหร่าน อัปเกรดเป็นยังไงบ้าง? ข้างล่างเหมือนจะมีเสียงอะไร แม่หลินทำอาหารเสร็จแล้วหรือเปล่า
งั้นผมลงไปดูก่อนนะ”
เจียงเฉินเดินออกจากห้องไปท่ามกลางสายตากังขาของหลินหร่าน