หม่าเสี่ยวเหว่ยกับชายหัวโล้นใช้แรงเฮือกสุดท้ายสังหารซอมบี้ตัวที่สิบได้สำเร็จ
ขณะที่หม่าเสี่ยวเหว่ยกำลังจะล้มลงกับพื้น เฉียวเยว่ซึ่งอยู่ในรถก็ขยับตัวเสียที
ซอมบี้ตัวถัดมากำลังพุ่งเข้าใส่เขา หนอนหนอนไต่ยั้วเยี้ยร่วงจากปากลงพื้นไม่หยุด จู่ ๆ หมอกดำกลุ่มหนึ่งก็พุ่งออกมา เฉียวเยว่ลากหม่าเสี่ยวเหว่ยกับชายหัวโล้นวิ่งไปยังห้องข้างถนนด้วยความเร็วสูง
“หร่านหร่าน หน่วยเสินเฟิงยังเหลืออีก 3 คน พวกเขาหนีเข้าไปในบ้านสีแดงฝั่งตรงข้ามแล้ว”
หลินหร่านมองตามสายตาของเจียงเฉินไปยังบ้านหลังนั้น
เป็นตึกหลังเล็กสามชั้น รอบนอกมีซอมบี้กลุ่มใหญ่รุมทุบประตู พยายามจะบุกเข้าไป
ซ้ำยังมีซอมบี้หลายตัวปีนต่อกันขึ้นไป หวังจะกระโดดเข้าไปบนชั้นสอง
ทันใดนั้น ซอมบี้สองสามตัวที่กระโดดโลดเต้นอยู่แถวหน้าและวิ่งเร็วที่สุดก็ชะงัก ก่อนจะล้มลงกับพื้นแน่นิ่ง
หลินหร่านกะพริบตา ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด
เมื่อครู่ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น ทั้งยังไม่เห็นใครปล่อยพลังพิเศษออกมา
ซอมบี้พวกนั้นจบเกมไปได้ยังไงกัน
“เจียงเฉิน ซอมบี้พวกนั้นเป็นอะไรไป?”
หลินหร่านถามอย่างไม่เข้าใจ
เจียงเฉินขมวดคิ้ว “ถ้าเดาไม่ผิด นั่นคงเป็นพลังสายมืดของเฉียวเยว่
หร่านหร่าน อย่าเพิ่งร้อนใจ เดี๋ยวฉันส่งซอมบี้ระดับสูงไปอีกสักสองสามตัว”
หลินหร่านพยักหน้า เธอไม่ได้ร้อนใจ
แค่ไม่คิดว่าเลี่ยหยางจะอดทนได้ขนาดนี้ จนป่านนี้แล้วยังไม่ยอมลงมือ
เขาคิดจะนั่งนิ่งเป็นเต่าหดหัวอยู่แบบนั้นไปตลอดหรือไง?