วิกฤตค้างคาวกลายพันธุ์ดูดเลือดคลี่คลายลงได้ เพราะเลี่ยหยางปรากฏตัว
แต่ทั้งทีมก็สูญเสียคนไปไม่น้อย
หลินหร่านมองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างเย็นชา มีคนนอนอยู่เกลื่อนพื้น
แต่ละคนถูกค้างคาวดูดเลือดกัดจนสภาพดูไม่ได้ ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ไม่นานหรงหานก็มาถึง
ไม่รู้ว่าเลี่ยหยางพูดอะไรกับหรงหาน สีหน้าของเขาถึงได้ย่ำแย่ขนาดนั้น
จากนั้นสายตาของเขาก็เหลือบมาทางรถบ้านของพวกหลินหร่าน
เลี่ยหยางมองมาทางหลินหร่าน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกงูพิษรัดเอาไว้
ความรู้สึกที่เธอมีต่อเลี่ยหยางในตอนนี้แตกต่างจากตอนที่พบกันครั้งก่อนในโถงรับภารกิจมากนัก
เป็นเพราะพลังพิเศษของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างกะทันหันหรือ?
เลี่ยหยางมองมาทางหลินหร่านแล้วพูดเสียงเย็น “คนในรถ พวกคุณควรลงมาได้แล้วหรือยัง?”
หลินหร่านรู้ว่าจะแกล้งตายต่อไปไม่ได้ จึงเปิดประตูรถแล้วลงมา
ระหว่างเดิน หลินหร่านก็ยิ้มพลางกล่าว “ขอบคุณหัวหน้าเลี่ยหยางจริง ๆ ถ้าไม่ได้คุณ วันนี้พวกเราคงแย่แน่ พลังธาตุไฟของคุณแข็งแกร่งมากเลยค่ะ”
เลี่ยหยางไม่สนใจคำขอบคุณของหลินหร่าน เพียงจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา คำพูดที่เอ่ยออกมาก็ไร้ไมตรีอย่างยิ่ง
“ที่แท้พวกคุณยังไม่ตายหรอกหรือ?”
หลินหร่านแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ใช่สิ พวกเราหลบได้มิดชิดมาก ต่อให้ใครตาย พวกเราก็ไม่ตายหรอกค่ะ
แต่ถ้าหัวหน้าเลี่ยหยางมาช้ากว่านี้อีกหน่อย ก็ไม่แน่แล้ว