“มีความสุขมากหรือไง?”
รอยยินดีที่หางตาของลั่วเซียงซือยังไม่ทันจางหาย ก็ได้ยินเสียงเย็นชาอย่างยิ่งดังขึ้น
“ไม่ใช่นะ ซิงซิง ฉันจะดีใจได้ยังไงที่เห็นพวกเธอทะเลาะกันล่ะ?
น้องเขยไม่ได้ตั้งใจ เธออย่าทำลายความสัมพันธ์ของพวกเธอเพราะฉันเลยนะ”
ลั่วเซียงซือทำสีหน้าราวกับกำลังจะร้องไห้ ถ้าผู้ชายมาเห็นเข้าคงรู้สึกสงสารจับใจ
น่าเสียดายที่คนตรงหน้าเธอคือลั่วซิงซิง
ลั่วซิงซิงรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของลั่วเซียงซือดีเกินไป เธอรู้ว่าภายใต้สีหน้าไร้พิษภัยนั้น จิตใจของอีกฝ่ายดำมืดจนเน่าเฟะไปนานแล้ว
เธอก้มหน้าลง เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ
จู่ ๆ ลั่วเซียงซือก็รู้สึกหนาววาบขึ้นมาในใจ
เธอฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ซิงซิง อย่าโกรธพี่เลยนะ ได้ไหม?”
ลั่วซิงซิงยิ้มเรียบเฉย “ฉันจะโกรธได้ยังไงล่ะ พี่สาวคนดี ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนแล้ว
ฉันดีใจแทบไม่ทันด้วยซ้ำ
เรามาทรมานกันและกันเถอะ!”
น้ำเสียงของลั่วซิงซิงอ่อนโยนเหลือเกิน ทว่าปลายนิ้วกลับจิกลงบนร่างของลั่วเซียงซืออย่างแรง
เจ็บ
เจ็บเหลือเกิน
แต่สีหน้าของลั่วซิงซิงน่ากลัวเกินไป ลั่วเซียงซือจึงไม่กล้าร้องสักแอะ แม้มือจะถูกจิกจนเลือดออกแล้วก็ตาม
“พี่สาว เจ็บไหม?”
“เจ็บ...”
ลั่วเซียงซือตอบเสียงแผ่ว
“แต่ความเจ็บของพี่ ยังไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของความเจ็บในใจฉันด้วยซ้ำ
พี่สาวคนดี จะชดใช้ให้ฉันยังไงล่ะ?”
ลั่วเซียงซือมองลั่วซิงซิงด้วยความหวาดกลัว อีกฝ่ายมีรอยยิ้มวิปลาสฉาบอยู่เต็มใบหน้า เธอเสียใจอย่างยิ่งที่ไม่น่าล่อลวงจูเจิ้นเลย
ตอนเขาอยู่ ลั่วซิงซิงยังดูเป็นปกติอยู่บ้าง
พอเขาจากไป เธอก็ไม่ต้องเกรงใจใครอีก
ลั่วเซียงซืออยากตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกยัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทั้งห่อเข้าปาก