จางฮวนได้ยินแล้วมองหลินหร่านอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันแก้แค้นด้วยมือตัวเองได้เหรอ?”
“ได้สิ”
หลินหร่านรับดาบถังจากมือหลินเจ๋อที่อยู่ด้านหลัง แล้วยื่นให้จางฮวน
“ฮ่า ๆ ในที่สุดฉันก็ได้แก้แค้นแล้ว” จางฮวนหัวเราะอย่างเสียสติ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น “พี่สุ่ยอยู่ไหน?”
หลินหร่านตอบว่า “สลบอยู่ข้างนอก”
จางฮวนลุกขึ้น คว้าดาบถังไว้ในมือ ก่อนมองชายที่หมดสติอยู่ในห้องรับแขกด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม
หลินหร่านเห็นว่าจางฮวนยังเปลือยท่อนบนอยู่ จึงขอเสื้อคลุมของหลินเจ๋อมา แล้วผูกไว้รอบเอวให้เธอ
มือที่กำด้ามดาบถังของจางฮวนสั่นน้อย ๆ ตอนนี้เธอได้สติกลับมาอย่างสมบูรณ์แล้ว
เมื่อหลินหร่านจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เธอก็มองหลินหร่านอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ขอบคุณนะ”
หลินหร่านไม่ได้เงยหน้า ตอบกลับว่า “ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
ที่จริงคนที่ควรพูดขอบคุณคือเธอต่างหาก
ขอบคุณที่เมื่อก่อนคอยปกป้องเธออยู่เสมอ
ขอบคุณที่ทำเรื่องต่าง ๆ เพื่อเธอ
ตอนนี้ถึงคราวที่เธอจะทำอะไรให้บ้างแล้ว
จางฮวนพุ่งออกไป กระชากพี่สุ่ยที่นอนอยู่กับพื้นขึ้นมา แล้วฟันฉับ ๆ สองครั้งราวกับเชือดหมู
เลือดสด ๆ ของพี่สุ่ยสาดเปื้อนเต็มหน้า ทำให้เธอดูราวกับผีร้ายจากขุมนรก
ความดุดันของจางฮวนทำเอาพวกผู้ชายที่คุกเข่าอยู่หวาดผวา พวกเขากลัวเธอยิ่งกว่าหลินหร่านเสียอีก
“พวกแกก็สมควรตายเหมือนกัน”
จางฮวนชูดาบชี้หน้าพวกเขา
“ไม่ พวกเราไม่ได้ทำ”
“พวกเราถูกบังคับเหมือนกัน”
“พี่สุ่ยสั่งให้พวกเราทำทั้งนั้น”