ช่วงนี้หลินเจ๋อไม่ค่อยมีความสุขนัก
โดยเฉพาะวันขึ้นปีใหม่ เขายิ่งไม่มีความสุขเข้าไปใหญ่
งานเลี้ยงฉลองปีใหม่ครั้งใหญ่—
กลิ่นอายแห่งความสุขอบอวลไปทั่ว แต่ความสุขนั้นกลับเป็นของคนอื่น
เขาเหลือบมองพี่สาวตัวเอง เธอซบอยู่ในอ้อมแขนพี่เขยอย่างมีความสุข ทั้งคู่รักกันจนแทบอยากหลอมรวมเป็นคนเดียว
แค่ลูกอมไม้หนึ่งอัน ยังต้องแบ่งกันกินสองคน
หวาน!
หวานเกินไปแล้ว!
หวานจนฟันเขาแทบเปรี้ยว
หันมามองทางนี้บ้าง พี่จางฮวนกำลังอุ้มลูกป้อนนมผงอยู่
หลู่อี้เจ๋อนั่งข้าง ๆ คอยป้อนเชอร์รีให้พี่จางฮวน
พี่จางฮวนยิ้มหวานพลางพูดว่า “หวานจัง!”
หลู่อี้เจ๋อยิ้มจนหน้าบานเป็นคนโง่ทันที
จากนั้นก็ยื่นมือไปรับเม็ดเชอร์รีจากปากของพี่จางฮวน
คู่นี้อวดความรักกันได้ทุกที่ทุกเวลาเลยจริง ๆ
เขากินเชอร์รีเข้าไปเต็มกำมืออย่างแรง
ถุย!
ทำไมเปรี้ยวขนาดนี้
จริงสิ
ต้องเป็นเพราะไม่มีใครป้อนเขาแน่ ๆ
ฮือ ๆ—
หลินเจ๋อรู้สึกพ่ายแพ้อย่างหนัก
เขาหันหลัง ตั้งใจจะออกไปสูดอากาศสักหน่อย
แต่พอเดินออกไป ก็เห็นแผ่นหลังโดดเดี่ยวร่างหนึ่ง