หัวหน้าจูพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่จาง มีเรือแล้ว พวกเรารอดแล้ว”
“ใช่ สัตว์ประหลาดในน้ำชวนขยะแขยงจะตาย ในที่สุดพวกเราก็รอดแล้ว” จางต้าหมิงหัวเราะ “เร็วเข้า หาทางเรียกพวกเขามาทางนี้”
“ได้” หัวหน้าจูหยิบปืนขึ้นมา ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้กะทันหัน “แต่พี่จาง ถ้าคนบนเรือไม่ยอมช่วยเราล่ะ?”
จางต้าหมิงเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “งั้นก็ฆ่าพวกมันซะ หัวหน้าจู เตรียมตัวให้พร้อม”
“เข้าใจแล้ว พี่จาง”
พวกเขาติดอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว ไม่รู้ว่าหลี่ชิงกับพวกตายไปอยู่ที่ไหน
เสบียงที่เหลืออยู่ที่นี่ไม่พอ แถมยังมีสัตว์ประหลาดในน้ำจ้องเล่นงานพวกเขา ช่วงนี้ชีวิตลำบากแทบแย่
เดิมทีพวกเขาพาคนมาถึง 300 คน แถมทุกคนยังเป็นยอดฝีมือ แต่ตอนนี้กลับเหลือไม่ถึง 100 คน
บัดนี้ความน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วตึก ความรู้สึกอึดอัดวังเวงทำให้เขาคิดว่าหากยังออกไปจากที่นี่ไม่ได้ เขาคงได้เป็นบ้าแน่
สำหรับพวกเขา การปรากฏตัวของเรือลำนี้ก็ไม่ต่างจากผู้ช่วยชีวิต
เดิมทีหัวหน้าจูคิดจะยิงปืนขึ้นฟ้าสองสามนัดเพื่อเรียกความสนใจจากอีกฝ่าย แต่จางต้าหมิงเห็นท่าทางของเขาแล้วรีบห้ามไว้
“หยุด! ยิงปืนแบบนั้นคิดจะทำให้พวกเขาตกใจหนีไปหรือไง?”
หัวหน้าจูรีบชะงักมือ คำพูดของจางต้าหมิงไม่ผิดเลย ในเวลาแบบนี้การยิงปืนไม่ใช่เรื่องฉลาดจริง ๆ
“แล้วพี่จาง ถ้ายิงปืนไม่ได้ เราจะทำยังไง?”
“ใช้ไฟ เผาเฟอร์นิเจอร์ ผ้าปูที่นอนกับม่านในบ้าน อะไรที่ทำให้เกิดควันได้ก็เผาให้หมด”