เลี่ยหยางฟื้นขึ้นมาระหว่างถูกมัดแน่นจนขยับไม่ได้
เขารู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกฟ้าผ่าจนแหลกสลาย เจ็บปวดไปหมด
แต่ที่เจ็บยิ่งกว่าคือเส้นผมของเขา
หลินหร่านเห็นเขาฟื้นก็ฉวยผมของเขากระชากขึ้นมา พลางยิ้มหวานหยด “หัวหน้าทีมเลี่ยหยาง เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าพลังพิเศษของคุณเป็นยังไง?”
“ทำไมถึงเลื่อนระดับได้สูงขนาดนี้ในพริบตา?”
เลี่ยหยางมองหลินหร่านที่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้าอย่างเย็นชา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มประหลาด
“หลินหร่าน อยากรู้เหรอ?”
“แน่นอน”
“แต่ฉันไม่บอกหรอก ฆ่าฉันซะ ฉันไม่มีวันพูด”
แววตาของเลี่ยหยางฉายความแค้นอย่างรุนแรง หากความแค้นฆ่าคนได้
ตอนนี้หลินหร่านคงถูกเขาสับเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว
“เพียะ!”
“อยู่นิ่ง ๆ หน่อยโว้ย คิดว่าตัวเองเป็นใคร?”
“ยังคิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าทีมเพลิงผู้สูงส่งอยู่หรือไง?”
“ถุย แกก็แค่หนอนใต้เท้าฉัน!”
ต้าโถวเดินเข้าไปตบหัวเลี่ยหยาง พร้อมด่ากราดไม่ยั้ง
ไอ้ตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้ามาต่อปากต่อคำกับหัวหน้าทีมหลินที่เก่งขนาดนี้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ สินะ
หลินหร่านเพิ่งสังเกตเห็นคนกลุ่มนี้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของหรงหาน
ตอนวางแผน หรงหานบอกแล้วว่าพี่น้องกลุ่มนี้เป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด
ถึงตอนนั้นต้องให้พวกเขาช่วย
คิดว่าคงเป็นคนกลุ่มนี้นี่แหละ
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของหลินหร่าน ต้าโถวก็ยิ้มซื่อ ๆ “หัวหน้าทีมหลิน แค่ส่งตัวเขาให้ผมก็พอครับ เรื่องเค้นความลับพวกเราถนัด”