พอเริ่มยุ่งขึ้นมา เวลาก็เหมือนผ่านไปเร็วเสมอ
หลินเจ๋อกับแม่หลินยังหาสมบัติในป่าได้ไม่เท่าไร ก็ถูกมิติส่วนตัวบังคับให้เด้งออกมาเสียแล้ว
ทางคุณปู่เจียงกับพ่อหลินก็ยังทำธุระไม่เสร็จเหมือนกัน
แต่โชคดีที่คุณปู่เจียงเป็นคนละเอียด เขาจับเวลาได้พอดีแล้วปิดเครื่องหว่านเมล็ดทัน
หลินเจ๋อที่ถูกเด้งออกมาจากมิติส่วนตัว ในมือถือโสมอยู่ห้าหกต้น สีหน้าเสียดายสุดขีด
“รู้อย่างนี้แต่แรกว่าเวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้ ฉันน่าจะรีบขุดให้เร็วกว่านี้”
“นั่นสิ เห็ดหลินจือของฉันก็เหมือนกัน ยังไม่ทันได้เก็บเลย”
แม่หลินเองก็เสียดายมากเช่นกัน
หลินหร่านยิ้มแล้วบอกว่า “พรุ่งนี้ค่อยเข้าไปเก็บใหม่ก็ได้ ยังไงมันก็ไม่หนีไปไหนหรอก”
แม่หลินได้ยินก็ยิ้มละไม “นั่นสิ ยังไงก็ไม่หนีไปไหนหรอก
แม่แค่อยากจองเวลาไว้ตุ๋นน้ำแกงบำรุงสุขภาพให้พวกเธอดื่มคืนนี้
เอาโสมในมือเสี่ยวเจ๋อ รวมกับเห็ดหลินจือของแม่ ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้พอดื่มเสร็จ ทั้งครอบครัวอาจตื่นพลังพิเศษอย่างอื่นขึ้นมาก็ได้”
เห็นแม่หลินทำตาเป็นประกาย
หลินหร่านก็อดขำไม่ได้
ที่แท้ทุกคนต่างคิดว่าสมุนไพรล้ำค่าในมิติของเธอเป็นยาเซียนกันหมด
แต่พลังพิเศษของคุณปู่เจียงดันเกิดขึ้นมาได้ถูกจังหวะเกินไป
ปล่อยให้พวกเขาลองเล่นไปเถอะ
บางทีปริมาณที่สะสมจนถึงจุดหนึ่งอาจก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงก็ได้ สุดท้ายอาจได้ผลจริง ๆ
“แม่ เอาโสมไปตุ๋นน้ำแกงเถอะ”
“ได้จ้ะ หร่านหร่าน ขอไก่เลี้ยงปล่อยทุ่งให้แม่อีกสองตัวนะ”