พูดจบ หลินหร่านก็ปลดปล่อยสายฟ้าสีม่วง
กำแพงสายฟ้าที่พุ่งทะลุเพดานฟาดลงมา ชายสวมหน้ากากสีขาวทั้งสิบคนที่ยังอยู่ในสภาวะหยุดนิ่งพลันกลายเป็นกองถ่านดำ
จากนั้นเธอก็มองหน้ากากสีแดงที่อยู่บนพื้น แล้วเตะเข้าไปเต็มแรง
หน้ากากสีนี้ก็ไม่ใช่ของดีอะไรเหมือนกัน
หลินหร่านวางเท้าลงบนอกของเขาอย่างไม่ปรานี
เหยียบหัวใจเขาจนแหลกในทีเดียว
คนสุดท้ายคือหน้ากากสีม่วงที่เลวร้ายที่สุด
หลินหร่านไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ
เจียงเฉินใช้เถาวัลย์สีดำที่มีหนามพันรอบตัวเขาไว้แน่น
เมื่อเวลาผ่านไป 2 นาที ชายสวมหน้ากากสีม่วงก็มองภาพอันน่าสยดสยองบนจอมอนิเตอร์ด้วยความหวาดผวา
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมชั้นที่ 7 ลงไปถึงถูกยึดครองในพริบตา
ทำไมกัน?
“พวกแก... พวกแกทำได้ยังไง? องค์กรของเราไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่”
หลินหร่านใช้ดาบถังแหวกหน้ากากบนใบหน้าเขาออก
เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่เข้ากับผมสีดอกเลาอย่างสิ้นเชิง
ใบหน้านี้ดูอ่อนเยาว์เกินไปเมื่อเทียบกับเส้นผมของเขา
ทำให้หลินหร่านนึกถึงคนคนหนึ่ง โจวอี้
ทั้งคู่ให้ความรู้สึกแบบเดียวกัน
องค์กรเอ็กซ์นี่มีแต่พวกเพี้ยนจริง ๆ
หลินหร่านถาม “หมายเลข 002 บอกฉันมา คนอื่น ๆ ในองค์กรของพวกแกอยู่ที่ไหน?
แล้วไส้ศึกที่พวกแกส่งเข้ามาในฐานของเราเป็นใครกันแน่”
หมายเลข 002 ยิ้มอย่างน่าขนลุก “คิดจะให้ฉันทรยศองค์กรหรือ ฝันไปเถอะ