“ของฉัน... ของฉัน... นังสารเลว อย่าคิดว่าฉันจะยอมรับซู...”
เซี่ยหว่านหรูถูกกดหน้าถูไถไปกับพื้น เสียงที่เปล่งออกมาพร่าอู้อี้ แต่เธอยังคงดื้อรั้นไม่ยอมแพ้
แววสนุกสนานในดวงตาของหลินหร่านยิ่งเข้มข้นขึ้น เธอชอบทรมานพวกกระดูกแข็งแบบนี้ที่สุด
แก้แค้นแบบนี้ถึงจะสะใจ
ในเมื่อไม่เหลือศักดิ์ศรีแล้ว งั้นก็ทำลายมันให้สิ้นซากไปเลย
ขณะที่หลินหร่านกำลังปลดปล่อยแรงกดดันให้หนักหน่วงขึ้น พลังพิเศษมหาศาลสายหนึ่งก็แทรกเข้ามาจากด้านข้าง ขวางการโจมตีของเธอไว้
จากนั้นเสียงทุ้มหนักของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น “หว่านหรู ยอมรับผลแพ้ชนะด้วย”
พลังพิเศษขั้นต้นระดับ 6
ฐานแห่งนี้ซ่อนยอดฝีมือเอาไว้จริง ๆ คนที่ไปถึงระดับ 6 ได้ในตอนนี้ ย่อมเป็นอัจฉริยะที่สวรรค์ลิขิตมา
หลินหร่านมองผู้มาใหม่ด้วยความสงสัย เขาสวมเครื่องแบบทหารที่ดูสง่าผ่าเผย ผิวขาวขายาว เอวคอดสะโพกได้รูป
เพียงแต่บรรยากาศรอบตัวเย็นชา ใบหน้าคมเข้มประดับดวงตาที่เย็นเยียบราวดวงดาวในคืนหนาวเหน็บ
แต่การปรากฏตัวของชายคนนี้กลับทำให้ดวงตาของหลินหร่านเป็นประกาย
หรงหาน? เป็นเขาจริง ๆ ด้วย
ที่แท้ตอนแรกเขาเป็นคนของฐานสันติภาพ
แรงกดดันที่แผ่ออกจากร่างหลินหร่านหายวับไปในพริบตา
เจียงเฉินที่ยืนอยู่ข้างเธอกลับเข้าใจว่าหลินหร่านถูกพลังพิเศษของอีกฝ่ายรังแก
เขายกมือขึ้น เตรียมจัดการผู้ชายอีกฝั่งที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนั้น
โชคดีที่หลินหร่านสังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงเฉิน จึงรีบจับมือเขาไว้เพื่อห้ามไม่ให้ลงมือ
เธอไม่ได้สู้เขาไม่ไหว แค่ไม่อยากสู้เท่านั้น