“เจียงเฉิน เธอเป็นอะไรกันแน่?”
หลินหร่านมองเด็กสาวที่นั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ท่าทางไม่ต่างจากคนปกติ แล้วก็อดถามเรื่องซุบซิบที่คาใจไม่ได้
เจียงเฉินมองหรงเหมย ตอนนี้เธอปกติจนแทบไม่มีอะไรผิดสังเกต
กินข้าวเหมือนคนทั่วไป แถมยังยิ้มให้แม่หลินเป็นระยะ ๆ ตอนอีกฝ่ายทำอาหารให้
เธอไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ
“เธอน่าจะเป็นมนุษย์กึ่งซอมบี้”
“มนุษย์กึ่งซอมบี้?”
“ใช่ หลังจากถูกกัด ระหว่างที่กำลังจะกลายเป็นซอมบี้ การกลายร่างกลับหยุดลงกะทันหันด้วยสาเหตุบางอย่าง ตอนนี้เธอเลยกลายเป็นมนุษย์กึ่งซอมบี้
ในตัวเธอมีทั้งลักษณะของซอมบี้และของมนุษย์”
บนโลกนี้ยังมีมนุษย์กึ่งซอมบี้ด้วย หลินหร่านใช้ชีวิตมาถึงสองชาติ เพิ่งรู้เอาตอนนี้เองว่ามีคนแบบนี้อยู่
โลกกว้างใหญ่ มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นได้สารพัดจริง ๆ
แล้วอะไรทำให้การกลายเป็นซอมบี้ของเธอหยุดลงกันแน่?
เจียงเฉินส่ายหน้า บอกว่าเขาเองก็ไม่รู้
ความจริงแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เจียงเฉินอยากรู้มากที่สุดเหมือนกัน
ถ้าเขาหาสาเหตุความผิดปกติในตัวหรงเหมยเจอ เขาจะกลายเป็นมนุษย์กึ่งซอมบี้ได้หรือเปล่า?
ถ้าเขามีอุณหภูมิร่างกายและหายใจได้เหมือนคนปกติ เขาจะกอดเด็กสาวที่ยิ้มงดงามตรงหน้าได้หรือเปล่า?
ตั้งแต่ความทรงจำกลับคืนมา เขาก็รู้ว่าตัวเองกับหร่านหร่านแตกต่างกัน
เขาเป็นซอมบี้ ต่อให้เป็นซอมบี้ที่ไม่เหมือนตัวอื่น ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเขาเป็นซอมบี้ไม่ได้
ของอย่างเขาที่ไม่ใช่ทั้งคนทั้งผี มีสิทธิ์อะไรจะอยู่เคียงข้างเธอ?