หลินหร่านหรี่ตาอย่างระแวดระวังแล้วพูดว่า “แต่ถ้าการทดลองของเราสำเร็จ ทุกคนกลายเป็นซอมบี้ระดับสูงกันหมด
แล้วพวกเราที่เป็นซอมบี้จะกินอะไรล่ะ?
ใครจะมาเป็นทาสให้พวกเรา?”
เท่าที่หลินหร่านรู้ นอกจากเจียงเฉินกับหลู่อี้เจ๋อที่ควบคุมตัวเองได้ดีเยี่ยมแล้ว
ซอมบี้ระดับสูงตัวอื่นล้วนต้องกินของที่มีเลือด
พวกมันควบคุมสัญชาตญาณของตัวเองไม่ได้
ชายสวมหน้ากากสีม่วงได้ยินแล้วหัวเราะ “หัวหน้าพันธมิตรหลิน ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก
ต้องรู้ไว้ว่าคนที่คู่ควรจะเข้าร่วมองค์กรเอ็กซ์ และก้าวเข้าสู่อารยธรรมใหม่ไปพร้อมกับเรา ไม่ได้มีทุกคน
ดูนี่สิ”
ชายสวมหน้ากากสีม่วงชี้ไปยังจอมอนิเตอร์บริเวณหนึ่ง
หลินหร่านมองตามไป เห็นกรงเหล็กเรียงรายอยู่เต็มพื้นที่
กรงเหล่านั้นเหมือนคุกในหนังที่เธอเคยดูเมื่อก่อนวันสิ้นโลก
ข้างในมีคนอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด
“นี่คือเขตเลี้ยงมนุษย์ของตึกเรา
เราขังคนไว้เป็นจำนวนมากตั้งแต่ชั้น 2 ถึงชั้น 6 พวกเขาไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีจุดเด่นหรือความสามารถอะไร
จึงใช้ได้แค่เป็นหนูทดลอง หรือไม่ก็เป็นอาหารให้ซอมบี้ระดับสูง”
“เห็นไหม?” ชายสวมหน้ากากสีม่วงชี้ไปยังหญิงท้องแก่คนหนึ่งบนจอมอนิเตอร์ “มนุษย์เลี้ยงคนนี้ใกล้จะคลอดแล้ว เขตเลี้ยงมนุษย์ของเรากำลังจะมีสมาชิกใหม่”
“มนุษย์ระดับต่ำช่างน่าสงสาร
พวกเขาอ่อนแอถึงขนาดที่ไม่เพียงควบคุมชะตาชีวิตตัวเองไม่ได้ แต่ยังห้ามความปรารถนาที่จะสืบพันธุ์ไม่ได้ด้วย
ปล่อยให้ลูกหลานของตัวเองต้องเกิดมาทนทุกข์ในโลกนี้
หึ ๆ เพราะอย่างนั้นพวกเขาถึงเป็นได้แค่มนุษย์เลี้ยงระดับต่ำสุด
ถูกพวกเรากดขี่ ใช้งาน และเข่นฆ่าจากรุ่นสู่รุ่น