หลินหร่านส่ายหน้า “ไม่เจอลั่วเซียงซือ แล้วก็ไม่พบอะไรผิดปกติเป็นพิเศษ
ข้างในมีการรักษาความปลอดภัยแน่นหนา สืบหาอะไรที่เป็นประโยชน์ไม่ได้เลย
เจียงเฉินรอฉันอยู่ทางนั้น เรากำลังจะเปลี่ยนไปดูที่อื่น อาจต้องใช้เวลาสักหน่อย
เธอพาพี่ฮวนกับลั่วซิงซิงกลับไปก่อน แล้วกลับบ้านไปรอพวกเราก็พอ”
หลินเจ๋อไม่เข้าใจว่าทำไมหลินหร่านถึงให้เขากลับไปก่อน
แต่เขารู้ว่าพี่สาวไม่ใช่คนออกคำสั่งส่งเดช
เวลาอยู่นอกบ้าน ทำตามที่พี่สาวบอกก็ถูกแล้ว
หลินเจ๋อพยักหน้าอย่างว่าง่าย กำชับหลินหร่านสองสามคำ ก่อนพาจางฮวนกับคนอื่น ๆ กลับไป
เมื่อมองจนหลินเจ๋อกับพวกพ้นสายตา หลินหร่านก็กลับไปหาเจียงเฉิน ทั้งคู่พาสือเหล่ยที่กึ่งหมดสติเดินไปยังสถานที่ที่เขาบอก
หลู่อี้เจ๋อกับหรงหานนั่งผิงไฟ พลางกางแผนที่ศึกษาภูมิประเทศของฐานที่มั่น จู่ ๆ ลี่เซี่ยงก็วิ่งเข้ามาบอกว่า “หลินหร่าน... หลินหร่านมาแล้ว”
หลินหร่านงั้นเหรอ?
มาทำอะไรที่นี่?
ชายหนุ่มทั้งสองได้ยินชื่อนั้นก็ผุดลุกจากเก้าอี้พร้อมกัน
หลู่อี้เจ๋อประหลาดใจ
ส่วนหรงหานยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่
ลี่เซี่ยงพูดต่อว่า “เธอ... เธอพาสือเหล่ยมาด้วย”
หลู่อี้เจ๋อชะงัก “เธอ... เธอไปเจอสือเหล่ยได้ยังไง?”
หรงหานขมวดคิ้ว “สือเหล่ยไม่ได้ไปทำงานแฝงตัวหรอกเหรอ?”
ใช่สิ ไม่ได้ไปแฝงตัวหรอกเหรอ?
แล้วไปเจอหลินหร่านได้ยังไงกัน
หลู่อี้เจ๋องุนงงไปหมด แต่โชคดีที่ระหว่างกำลังพูดคุยกัน หลินหร่านก็เดินขึ้นมาถึงแล้ว
หลินหร่านไม่คิดว่าจะได้เจอหรงหานที่นี่ด้วย