หลู่อี้เจ๋อขับรถพาหลินหร่านกับเจียงเฉินวนรอบฐานที่มั่น ก่อนจะจอดลงตรงชายขอบเขตซี
ข้ามแม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งตรงหน้าไป พวกเขาก็จะถึงเขตดี
หลินหร่านมองสถานที่คล้ายโรงงานแปรรูปไม้ตรงหน้าแล้วถามว่า “ที่ที่คุณพูดถึงก็คือที่นี่เหรอ?”
“ใช่ครับ หัวหน้าทีมหลิน เจ้านาย เชิญเข้าไปดูข้างในครับ”
หลู่อี้เจ๋อพูดพลางกระโดดลงจากรถ
เห็นดังนั้น หลินหร่านกับเจียงเฉินจึงลงจากรถตามหลู่อี้เจ๋อไป
เมื่อเข้าไปด้านใน หลินหร่านก็ไม่เห็นว่ามีอะไรพิเศษ
อาจเพราะอากาศภายในถ่ายเทไม่สะดวก กลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้จึงอบอวลอยู่ในอากาศ
ถ้าตอนลงจากรถหลินหร่านไม่ได้สวมหน้ากากเพราะกลัวหนาว ตอนนี้คงเหม็นจนแทบอาเจียน
มิน่าถึงไม่มีใครอยู่ที่นี่
“หัวหน้าทีมหลิน เจ้านาย ทางนี้ครับ”
หลู่อี้เจ๋อต่อหน้าพวกเขา ดึงอิฐก้อนหนึ่งออกจากกำแพง
หลินหร่านมองตามอย่างสงสัย แล้วก็พบว่าด้านหลังอิฐก้อนนั้นมีเครื่องสแกนลายนิ้วมือซ่อนอยู่
หลู่อี้เจ๋อวางนิ้วชี้ของตัวเองลงไป ประตูบานหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา
“ไปกันเถอะ ยินดีต้อนรับสู่คลังอาวุธของกองกำลังทหารบกฐานสันติภาพครับ”
หลินหร่านไม่ได้มาชมคลังอาวุธเป็นครั้งแรก
ที่จริงเมื่อไม่นานมานี้ เธอยังเก็บของจากคลังอาวุธมาทั้งคลังด้วยซ้ำ
แต่เมื่อเทียบกับคลังนั้น ที่นี่ดูขัดสนเกินไปหน่อย
คลังอาวุธกว้างใหญ่มีปืนอยู่ไม่กี่กระบอก กระสุนก็น้อยนิดจนน่าเวทนา
ไม่รู้เลยว่าเรียกที่นี่ว่าคลังอาวุธได้อย่างไร