นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเฉินกลับมาที่ห้องนอนของหลินหร่าน หลังความทรงจำฟื้นคืน
เมื่อเห็นเยว่อิ่งนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาตัวโปรดของตัวเอง ดวงตาของเจียงเฉินก็หรี่ลงอย่างอันตราย
เยว่อิ่งที่กำลังหลับสบายเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความเป็นอริของเจียงเฉิน จึงแง้มเปลือกตามองเขาแวบหนึ่ง
จากนั้นก็มองหลินหร่านที่ยืนอยู่ข้างเขาอีกแวบ ก่อนจะหลับตาแล้วนอนต่อ
เจ้าของอยู่ตรงนี้ ต่อให้เขาเป็นราชาซอมบี้ก็ไม่ต้องกลัว
หรือเขาจะกล้าทำร้ายลูกแมวน้อยแสนรักของเจ้าของกันล่ะ?
ตลกแล้ว
เยว่อิ่งครางหงิง ๆ แล้วจมดิ่งสู่ห้วงฝันแสนหวานต่อ
เจียงเฉิน: “...”
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกคันมือขึ้นมา
แมวอ้วนไร้กาลเทศะตัวนี้ น่าตีชะมัด
แต่เพียงพริบตาต่อมา เสียงหวานของหลินหร่านก็ทำให้ความดุดันในใจเจียงเฉินมลายหายไปทันที
“เจียงเฉิน นี่ให้คุณ”
เจียงเฉินก้มมอง ก็เห็นหลินหร่านถือสร้อยลูกประคำโบราณเส้นหนึ่งอยู่ในมือ
เป็นเส้นที่เขาเคยมอบให้เธอนั่นเอง
“คืนของให้เจ้าของ”
หลินหร่านขยิบตาอย่างขี้เล่น ก่อนสวมลูกประคำให้เจียงเฉินที่ข้อมือ
“ไม่ได้ นี่เป็นของที่ผมให้คุณ”
ของที่มอบให้ไปแล้วไม่มีเหตุผลต้องเอาคืน เจียงเฉินพูดพลางจะถอดลูกประคำออกแล้วมอบให้หลินหร่านอีกครั้ง
หลินหร่านรีบยื่นมือไปห้ามเจียงเฉิน
เมื่อเห็นหลินหร่านห้ามไว้ เจียงเฉินก็พูดว่า “ลูกประคำเส้นนี้ รวมถึงของทั้งหมดข้างใน ผมให้คุณนะ
หร่านหร่าน อย่ารังเกียจได้ไหม?”
น้ำเสียงของเจียงเฉินฟังดูน้อยใจอยู่หลายส่วน จนหลินหร่านชะงักไป