วันรุ่งขึ้น หลินหร่านตื่นแต่เช้า
เธอกินขนมจีบกับเกี๊ยวกุ้งแห้งง่าย ๆ ที่บ้าน แล้วกินไข่ต้มใบชาอีกฟองเป็นมื้อเช้า
จากนั้นก็ออกไปข้างนอกพร้อมกับเจียงเฉิน หลินเจ๋อ และคนอื่น ๆ
บนรถ หลินหร่านเล่าแผนของเมื่อวานให้หลินเจ๋อฟัง
พอหลินหร่านพูดจบ ก็ได้ยินหลินเจ๋อตะโกนลั่น
“อะไรนะ? พี่จะไปเป็นสายลับเหรอ?”
“ไม่ได้สิ พี่ไม่ได้บอกเหรอว่าคนที่เข้าไปต้องถูกตรวจร่างกาย?”
“ถ้าพี่ถูกจับไปเป็นหนูทดลองจะทำยังไง?”
“พี่เข้าไปไม่ได้นะ อันตรายเกินไป”
หลินเจ๋อบ่นจู้จี้ไม่หยุดราวกับแม่ที่ชอบเป็นห่วงไปเสียทุกเรื่อง แต่สุดท้ายก็พบว่าพี่สาวซึ่งขับรถอยู่ข้างหน้าไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเขาเท่าไรนัก
เขากำลังจะโมโห ทว่าก็เห็นเจียงเฉินที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันมายิ้มให้
“เสี่ยวเจ๋อ ไม่ต้องห่วง
ถึงตอนนั้นพวกเราจะตามหลังหร่านหร่านไปเอง
ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมีโอกาสทำร้ายเธอ”
หลินเจ๋อ “……”
หลินเจ๋อมองแววตาแน่วแน่ของเจียงเฉิน แล้วคำพูดอื่น ๆ ที่ติดอยู่ในปากก็พลันพูดไม่ออก
จริงด้วย
มีเขาอยู่ พี่สาวของเขาต้องไม่เป็นอะไรแน่
เจียงเฉินส่งแววตาบอกหลินเจ๋อว่า
เขาจะไม่ยอมให้หลินหร่านเป็นอะไรไปเด็ดขาด
หลินเจ๋อไม่รู้ว่าเจียงเฉินจะตามพี่สาวไปด้วยวิธีไหน แต่ตอนนี้เขาเชื่อใจอีกฝ่ายมาก
หลินหร่านกับพวกนัดพบหลู่อี้เจ๋อ หรงหาน และคนอื่น ๆ แถวใกล้โถงบริการ
ทุกคนรวมตัวกันแล้วพูดคุยสบาย ๆ อยู่พักหนึ่ง