“พี่ นี่แหละ”
หลินเจ๋อพาหลินหร่านอ้อมบ่อน้ำพุร้อน แล้วเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง
“นี่เป็นครัวของโรงแรมน้ำพุร้อนเหรอ?”
หลินหร่านมองหม้อไหและชามจานตรงหน้าแล้วถาม
“ใช่ ของที่ผมอยากให้พี่ดูอยู่ในนี้ นี่เป็นขุมทรัพย์ที่ผมกับต้าหวงเจอเลยนะ”
หลินเจ๋อเดินอ้อมประตูบานหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยท่าทางลึกลับและตื่นเต้นสุดขีด
หลินหร่านเดินตามเขาเลี้ยวไปอีกทาง แล้วก็เข้าใจทันทีว่าทำไมหลินเจ๋อถึงมีท่าทีแบบนี้
ของที่อยู่ตรงหน้าน่าตื่นเต้นจริง ๆ
ในครัวแห่งนี้กลับมีตู้ปลาอยู่เต็มห้อง
บางทีตอนนั้นพวกเขาคงกลัวปลากระโดดออกมา เลยปิดฝาตู้ปลาไว้ทุกใบ
เพราะอย่างนั้น ถึงที่นี่จะเคยถูกน้ำท่วม แต่ปลาที่อยู่ในตู้ก็ยังอยู่ดี
หลินเจ๋อพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่ พี่เพิ่มจำนวนปลาในบ่อได้แล้วนะ
มีปลาหญ้า ปลากะพง ปลาอาหย่า ปลาคาร์ปเงิน แล้วยังมีปลาอีกตั้งหลายชนิดที่ผมไม่รู้จัก ของดีทั้งนั้นเลย”
ของดีจริง ๆ
หลังวันสิ้นโลก สัตว์ที่ไม่กลายพันธุ์ล้วนมีค่ามากพอจะนำไปเพิ่มจำนวนสัตว์ในฟาร์มมิติส่วนตัวของเธอ
หลินเจ๋อพูดต่อว่า “ที่นี่ยังมีปูขน กุ้งด้วย ฮี่ ๆ คืนนี้เอามาทำสักจานได้เลย ผมว่าผัดไฟแรงหอมที่สุด”
เห็นหลินเจ๋อทำท่าหิวจนแทบอดใจไม่ไหว หลินหร่านก็ยิ้มแล้วว่า “ปลากับกุ้งปูที่ไม่กลายพันธุ์พวกนี้กินไม่ได้นะ แต่เห็นแก่ที่นายเป็นคนเจอ คืนนี้เรามาทำบาร์บีคิวทะเลกันแล้วกัน”
“ไชโย! ต้าหวง คืนนี้เรามีบาร์บีคิวทะเลกินแล้ว!”