ข่าวว่าเว่ยหลานฟื้นแล้วทำให้หลินหร่านตกใจไม่น้อย
เธอสงสัยสุด ๆ ว่าเว่ยหลานคนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
หลู่อี้เจ๋อก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน
ตามที่หลินหร่านเล่า เขาถูกเว่ยหลานที่มีเชื้อไวรัสซอมบี้กัดเข้า แบบนี้ยังไงก็ต้องกลายเป็นซอมบี้ที่ไล่กัดคนไปทั่วสิ
แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
หลู่อี้เจ๋อกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขาบอกให้ลี่เซี่ยงรีบแก้เชือกที่มัดมือให้
“รีบพาฉันไปดูเว่ยหลาน พวกนายได้คุยกันหรือยัง เขาบอกอะไรบ้างไหม?”
หลู่อี้เจ๋อเดินออกไปพลางพูดไปด้วย
ลี่เซี่ยงส่ายหน้า “อารมณ์เขายังไม่ค่อยมั่นคง ไม่รู้ว่าที่นั่นเขาต้องทนทุกข์ทรมานมามากแค่ไหน พอเห็นพวกเราเขาก็เอาแต่ร้องไห้ จนถึงตอนนี้ก็ยังพูดอะไรที่มีประโยชน์ไม่ได้สักอย่าง
หมอนั่นเป็นคนใจเด็ด ครั้งนี้คงอัดอั้นมากจริง ๆ”
หลู่อี้เจ๋อพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
จากนั้นก็รีบก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องที่ใช้พักเว่ยหลาน
หลินหร่านกับคนอื่น ๆ ที่สงสัยไม่แพ้กันรีบตามไปทันที
ทุกคนเร่งฝีเท้า ไม่นานก็ไปถึงห้องของเว่ยหลาน
หลินหร่านมองคนที่นอนอยู่บนเตียง
เว่ยหลานฟื้นแล้วจริง ๆ ดวงตาทั้งคู่ของเขากำลังมีน้ำตาไหลพรากอย่างที่ลี่เซี่ยงบอก
“เว่ยหลาน ไอ้หนู ทำไมตอนนี้ถึงทำตัวเหมือนผู้หญิงไปได้?”
พอหลู่อี้เจ๋อเห็นสภาพเว่ยหลาน เขาก็ลืมเรื่องบาดแผลของตัวเองไปก่อน อ้าปากหัวเราะเสียงดัง
เมื่อเว่ยหลานเห็นหลู่อี้เจ๋อ น้ำตาที่ไหลพรากก็ยิ่งทะลักหนักกว่าเดิม
“ฮือ ๆ ๆ หัวหน้า ผมไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณอีก”
เว่ยหลานคร่ำครวญเสียงดัง