หมายเลข 238 เยาะเย้ยถากถางพวกเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ส่วนคนสวมชุดป้องกันคนอื่น ๆ ทำราวกับไม่เห็นพวกเขา ต่างคนต่างทำงานของตัวเอง
บางคนปรุงยา บางคนเฝ้าดูเครื่องมืออยู่หน้าโต๊ะทดลอง
ไม่มีใครเข้ามาคุยกับพวกเขาสักคน
หลินหร่านพอจะเข้าใจแล้ว แม้ที่นี่จะมีคนอยู่มาก แต่ปกติทุกคนคงไม่ค่อยพูดคุยกัน
ส่วนหมายเลข 238 คงมีเรื่องบาดหมางกับหมายเลข 235 อยู่บ้าง
หลินหร่านเหลือบมองเจียงเฉิน เขาพยักหน้า บอกว่าเข้าใจแล้วว่าต้องทำอย่างไร
แต่ตอนนี้มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง มนุษย์ทดลองยาเก่าเหล่านั้นอยู่หลังประตูบานไหนกันแน่
เจียงเฉินยืนนิ่งอย่างงุนงง
จังหวะนั้นเอง ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา หลินหร่านสังเกตเห็นหมายเลขบนป้ายของเขาคือ 288
เมื่อครู่เหมือนเขาจะแอบหลบอยู่ข้าง ๆ คอยลอบมองพวกเขา
“พวกคุณยังยืนอยู่ทำไม รีบลงมือสิ มนุษย์ทดลองยาพวกนั้นรับมือยากมากนะ
ถ้ายังชักช้าอีก กลางวันจะไม่ได้กินข้าวกันจริง ๆ แล้ว”
เจียงเฉินพยักหน้า “ได้”
จากนั้นเขาก็เดินไปทางประตูบานที่พวกเขาเพิ่งเข้ามา
พอหมายเลข 288 เห็นเจียงเฉินขยับ ก็รีบพุ่งเข้ามาขวางเขาไว้
“จะไปทางนั้นทำไม ต้องไปทางนี้ต่างหาก”
หลินหร่านเพิ่งสังเกตว่าห้องนี้มีประตูอีกบานด้วย
เจียงเฉินเดินไปที่ประตู แล้วหยิบบัตรผ่านในมือขึ้นแตะ
ประตูบานนั้นเปิดออกจริง ๆ
หลินหร่านถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนรีบเดินตามหลินเจ๋อและคนอื่น ๆ เข้าไป
หลังประตูเป็นทางเดินยาวเหยียดอีกสาย