บ่ายคล้อยแล้ว ในย่านที่พักอาศัยของเขตดีมีคนอยู่ไม่มากนัก
ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิง ขอแค่ยังมีแรง ต่างก็ไปทำงานก่ออิฐที่ไซต์งานข้างกำแพงกันหมด
การมีชีวิตอยู่ในเขตดีไม่ใช่เรื่องง่าย หากไม่ไปทำงาน พวกเขาก็จะไม่ได้แม้แต่เสบียงพื้นฐานที่ฐานที่มั่นแจกให้ แล้วก็ต้องอดอยาก
วันนี้ตู้ผิงไปทำงานก่ออิฐไม่ได้ เธอนอนหลับอยู่ในเพิงที่เกาหมิง สามีของเธอสร้างขึ้น
หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าเพิงหลังนี้สวยงามกว่าเพิงรอบ ๆ มาก
ก่อนวันสิ้นโลก สามีของตู้ผิงเป็นสถาปนิกฝีมือเยี่ยม มีรายได้ต่อปีเป็นหลักล้าน
แต่ตอนนี้เขากลับทำได้เพียงไปแบกอิฐที่ฐานที่มั่น
คนที่เคยเป็นหุ้นดาวรุ่ง กลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรโดดเด่น
แถมยังด้อยกว่าคนธรรมดาทั่วไปเสียอีก เพราะตอนพาเธอมาที่ฐานที่มั่น พวกเขาถูกโจรกลุ่มหนึ่งดักปล้นระหว่างทาง
แม้ทั้งคู่จะหนีออกมาจากรังโจรได้อย่างยากลำบาก แต่เสบียงกับทองคำแท่งก็ถูกปล้นไปจนหมด
พอมาถึงที่นี่ พวกเขาจึงไม่มีแม้แต่เสบียง 5 กิโลกรัมสำหรับจ่ายค่าผ่านประตูเมือง สุดท้ายเลยถูกส่งมาอยู่ที่นี่
นี่มันที่แบบไหนกัน
ที่ที่พลเมืองชั้นสองต้องมาอยู่
พวกเขากินไม่อิ่ม ใส่เสื้อผ้าไม่อุ่น อาศัยอยู่ในชุมชนเพิงอันสกปรกรกรุงรังเหมือนหมูเหมือนหมา แล้วยังต้องทำงานหนักที่สุดไม่ต่างจากหมาอีก
เมื่อตู้ผิงคิดถึงเรื่องนี้ ความแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
ได้ยินว่าคนในเขตอื่นใช้ชีวิตไม่ต่างจากก่อนวันสิ้นโลกเลย