ลั่วซิงซิงให้หลินเจ๋อไปส่งเธอที่ใต้คอนโดเก่าของตัวเอง
จางฮวนเห็นลั่วซิงซิงจะกลับไปคนเดียวจริง ๆ ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงถามว่า “ซิงซิง เธออยู่คนเดียวไหวไหม?
ไม่อย่างนั้นกลับไปกับฉันเถอะ
ตอนนี้อากาศหนาวมาก อยู่ด้วยกันจะได้ช่วยดูแลกัน”
ลั่วซิงซิงปฏิเสธน้ำใจของจางฮวน
“ขอบคุณนะพี่ฮวน ที่บ้านฉันยังมีเสบียงเหลืออยู่บ้าง น่าจะพอประทังไปได้อีกหลายวัน”
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ อยากมาหาพวกเราเมื่อไรก็มาได้เสมอ”
จางฮวนกำชับ
ลั่วซิงซิงพยักหน้า “อืม ฉันจะดูแลตัวเอง ขอบคุณนะพี่ฮวน”
เธอชอบพี่ฮวนคนนี้จากใจจริง
อีกฝ่ายทำให้เธอได้สัมผัสความรักความผูกพันในครอบครัวที่ห่างหายไปนาน
เธอเองก็อยากกลับไปกับอีกฝ่าย
แต่ที่นี่คือบ้านของเธอ หากจูเจิ้นกลับมาล่ะ?
ถ้าเขาไม่กลับมา
การอยู่คนเดียวก็สะดวกกว่า เธอจะได้ไปเฝ้าพวกเขาที่นอกบ้านหลังนั้นต่อ
เธอไม่เชื่อหรอกว่าลั่วเซียงซือกับจูเจิ้นจะไม่ออกจากบ้าน
วันนี้หลินหร่านหาไม่เจอ เธอก็จะใช้เวลาสองวัน สามวันตามหาพวกเขา
อย่างไรเสีย เธอก็มีเวลาเหลือเฟือ
หลินเจ๋อช่วยจางฮวนเกลี้ยกล่อมอีกสองสามคำ แต่พอเห็นว่าโน้มน้าวไม่สำเร็จ เขาก็เหยียบคันเร่ง พาจางฮวนกลับไปที่บ้านของอีกฝ่าย
เขารู้ดีว่าลั่วซิงซิงเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกมาได้นานขนาดนี้
เธอเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา
ไม่จำเป็นต้องให้เขาคอยเป็นห่วง
ลั่วซิงซิงกล่าวลาหลินเจ๋อกับคนอื่น ๆ แล้วเดินกลับไปที่บ้าน