พี่โจวเห็นตุ๊กตาหลายตัวปรากฏขึ้นในมือของหญิงสาวตรงหน้าอย่างกะทันหัน ก็รู้สึกขบขัน
แต่แล้วเธอก็เห็นศีรษะของผู้ช่วยทั้งสองคนระเบิดต่อหน้าต่อตา
จากนั้นก็ถึงตาเธอเอง
เธอรู้สึกเหมือนศีรษะกำลังจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
โลกหมุนคว้าง เลือดเหนียวข้นไหลลงมาจากหน้าผาก
เธอเบิกตากว้าง จ้องหญิงสาวแสนสวยตรงหน้าด้วยความหวาดผวา
ในอ้อมแขนของหญิงสาวมีตุ๊กตาสามตัว สองตัวในนั้นศีรษะแหลกไปแล้ว
เหมือนกับศีรษะของผู้ช่วยทั้งสองคนไม่มีผิด
มือของเธอยังถือตุ๊กตาอยู่อีกตัวหนึ่ง
บนศีรษะตุ๊กตามีรอยแยกยาว แต่ยังไม่แตกออก
หญิงสาวลูบศีรษะตุ๊กตาเบา ๆ แล้วมองลงมายังพี่โจวที่นอนอยู่บนพื้น ราวกับกำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง
ตอนนี้พี่โจวถึงได้ตระหนักว่าคนตรงหน้าน่ากลัวเพียงใด
เป็นความน่ากลัวที่ทำให้สั่นสะท้านไปถึงกระดูก
เธออ้าปาก อยากร้องขอความช่วยเหลือ
แต่ปากกลับเหมือนถูกปิดผนึก ส่งเสียงอะไรไม่ออกเลย
ตอนนั้นเองเธอถึงสังเกตเห็นว่าปากของตุ๊กตาถูกหญิงสาวใช้เทปปิดไว้
หลินหร่านยิ้มละไม มองพี่โจวที่นอนดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์อยู่บนพื้น
จากนั้นก็เดินข้ามร่างเธอไปเปิดประตูบานใหญ่ที่ถูกล็อกจากด้านใน
ไม่นานเจียงเฉินก็พาหลินเจ๋อ หรงหาน และหลู่อี้เจ๋อพร้อมคนอื่น ๆ เดินเข้ามาจากด้านนอก
“หร่านหร่าน ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เจียงเฉินมองหลินหร่านเขม็งพลางถาม
หลินหร่านส่ายหน้า ยิ้มบาง ๆ “ฉันจะเป็นอะไรได้ คนที่มีเรื่องคือพวกเขาต่างหาก”