เป็นอย่างที่คิด เจียงเฉินยืนกรานจะตามหลินหร่านเข้าห้องน้ำให้ได้ ไม่ว่าเธอจะไปไหนเขาก็จะตามไปด้วย หลินหร่านแทบจะคลั่ง แบบนี้จะได้ยังไงกัน?
เธอยังมีความเป็นส่วนตัวเหลืออยู่บ้างไหมเนี่ย
สุดท้ายหลินหร่านต้องใช้ชุดไก่ทอดทั้งชุด ป๊อปคอร์นหนึ่งถัง ไส้กรอกชิ้นใหญ่สองชิ้น และเนื้อกระป๋องสามกล่อง แลกกับเวลาอาบน้ำตามลำพังจากเจียงเฉิน
เฮ้อ ยังดีที่วิธีนี้ได้ผล
ตอนเข้าห้องน้ำ หลินหร่านเหลือบมองเยว่อิ่งอย่างน่าสงสาร เจ้าแมวอ้วนตัวโตนอนขดอยู่บนแท่นวางเท้าอย่างสบายใจ ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเธอจะไปแล้ว
เฮ้อ เธอนี่ดีจริง ๆ ไม่ติดคนเลยสักนิด
ถ้าเจียงเฉินเป็นเหมือนเธอได้ก็คงดี
หลินหร่านกลัวว่าเจียงเฉินจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก เพื่อความปลอดภัย เธอจึงอาบน้ำแบบสายฟ้าแลบ
ถึงอย่างนั้น พอเธอออกมาอีกครั้ง เจียงเฉินก็ยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว แม้แต่ละครโทรทัศน์เรื่องโปรด เขายังปล่อยทิ้งไว้ไม่ดู
เจียงเฉินได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวหลินหร่านหลังเพิ่งอาบน้ำ ลำคอของเขาขยับขึ้นลงแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น
หอมจริง ๆ
คล้ายกับว่า…
“เจียงเฉิน ไม่ได้บอกให้นายนั่งดูทีวีบนโซฟาหรือไง มาทำอะไรตรงนี้?”
นี่เขาไม่รู้จักเว้นระยะห่างกันเลยหรือไง? หลินหร่านจ้องเจียงเฉินเขม็ง วันนี้เธอต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ไม่อย่างนั้นคราวหน้าคงพรวดพราดเข้ามาตอนเธอกำลังอาบน้ำแน่
ยามหลินหร่านโมโห เธอกลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิม
ผิวขาวใสจนแทบโปร่งแสงแต้มด้วยแสงสีแดงระเรื่อ เจียงเฉินมองจนเหม่อลอย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงถี่กว่าเดิม