เก็บเสบียงที่หลี่ชิงทำหล่นไว้ได้แล้ว ของในมิติส่วนตัวของหลินหร่านก็มีมากขึ้นอีก
เมื่อมองกองเสบียงที่เรียงซ้อนกันจนเต็มพื้นที่ รอยยิ้มบนใบหน้าหลินหร่านก็ยิ่งสดใส
คราวนี้รวยแล้ว
หลินเจ๋อเห็นหลินหร่านเก็บเสบียงเสร็จ จึงถือดาบถังเดินเข้ามาถามว่า “พี่ครับ ซอมบี้พวกนี้จะจัดการยังไงดี?”
หลินหร่านหยิบดาบถังออกมาฟาดเบา ๆ เช่นกัน ก่อนตอบว่า “แก่นคริสตัลส่งมาถึงที่แล้ว จะปล่อยไปได้ยังไง ไปเก็บให้หมด แล้วกลับไปช่วยพ่อกับแม่อัปเกรดกัน”
หลินเจ๋อตาเป็นประกาย “ได้เลย!”
เจียงเฉินยืนกอดแมวน้อยอยู่ไกล ๆ มองแผ่นหลังที่กำลังสังหารซอมบี้อย่างไม่ไว้หน้าผู้ใด พลางรู้สึกห่อเหี่ยวอยู่ในใจ
หร่านหร่านไม่ยอมให้เขาตามไป บอกให้ยืนรออยู่ตรงนี้
ทั้งที่แค่เขาขยับนิ้ว ซอมบี้พวกนั้นก็จบเห่ได้แล้วแท้ ๆ
ทำไมถึงให้เขาหลบอยู่ตรงนี้ ไม่ยอมให้เข้าไปล่ะ
“พี่ครับ ทำไมผมรู้สึกว่าพี่เจียงดูไม่ค่อยมีความสุขเลย?”
หลินเจ๋อหาเวลาว่างจากการต่อสู้เหลือบมองเจียงเฉิน ก่อนขยับเข้าไปใกล้หลินหร่านแล้วเอ่ยขึ้น
หลินหร่านตอบโดยไม่หันกลับมา “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ จะให้เขาตามมาด้วยก็ไม่ได้”
หลินเจ๋อคิดถึงตอนที่ซอมบี้เห็นเจียงเฉินแล้วทำท่าราวกับเห็นผี ก็เห็นด้วยว่าให้เขาเข้ามาไม่ได้จริง ๆ
ถ้าซอมบี้หนีไปแล้วค่อยตามจับ จะยุ่งยากกว่าเดิม
หลินเจ๋อเหลือบมองเจียงเฉินที่ยืนอยู่ไกล ๆ อย่างน่าสงสาร แล้วคิดในใจว่า บางครั้งการแข็งแกร่งเกินไปก็เป็นความเหงาอย่างหนึ่งสินะ