เมื่อเห็นหลินหร่านโผล่มาอย่างกะทันหัน ชายวัยกลางคนก็นิ่งอึ้ง ฐานที่มั่นแห่งนี้ยังมีสาวสวยผิวพรรณสดใสขนาดนี้ด้วยหรือ
พอหลินเจ๋อเห็นหลินหร่าน ก็รีบยิ้มให้ชายวัยกลางคนแล้วแนะนำว่า “พี่ใหญ่ นี่พี่สาวผมครับ
ผมแค่อยากรู้ว่า ในเมื่อทีมของฐานที่มั่นมีอภิสิทธิ์ตั้งมากมาย ถ้าพวกเราตั้งทีมขึ้นมาเองจะได้ไหมครับ?
แบบนั้นก็ไม่ต้องจ่ายแต้ม แถมยังไม่ต้องให้ใครมาควบคุมด้วย”
ชายวัยกลางคนได้ยินหลินเจ๋อพูดก็หัวเราะลั่น “พวกเธอนี่ยังหนุ่มยังสาวกันจริง ๆ คิดว่าตั้งทีมพวกนี้ได้ง่ายขนาดนั้นหรือ
เท่าที่ฉันรู้ ทีมในฐานที่มั่นส่วนใหญ่สังกัดทางการทั้งนั้น
ส่วนหัวหน้าทีมก็เป็นทางการที่ประเมินความสามารถของสมาชิกแล้วแต่งตั้งขึ้นมา”
หลินหร่านขมวดคิ้ว ถ้าอย่างนั้นทีมเหล่านี้ก็แทบจะเป็นของทางการทั้งหมดสินะ
ชายวัยกลางคนพลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดต่อ “แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว พวกเธอรู้จักทีมธงแดง หนึ่งในสิบทีมใหญ่ไหม?”
ทีมธงแดง?
หลินหร่านกับหลินเจ๋อสบตากันอย่างรวดเร็ว พวกเขาคุ้นเคยกับชื่อนี้ดี
เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้าน หัวหน้าทีมกับรองหัวหน้าทีมของพวกเขายังมาคุยด้วยอยู่เลย
หลินเจ๋อถาม “เคยได้ยินมาบ้างครับ แล้วพวกเขาทำไมเหรอ?”
ชายวัยกลางคนเหลือบมองรอบข้าง ก่อนขยับเข้ามากระซิบเสียงเบา “พวกเขาตั้งทีมขึ้นมาเอง ได้ยินว่าเมื่อก่อนทุกคนเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ เดิมทีคนเหล่านี้ต่างหากที่เป็นผู้ดูแลฐานที่มั่นแห่งนี้
แต่ต่อมาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พวกเขาถึงถอนตัวจากฝ่ายบริหารกันหมด