“ผู้ดูแลเขตดีอาศัยอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”
หลินหร่านนึกขึ้นได้ว่าเขตดีก็มีผู้ดูแลอยู่เหมือนกัน จึงเอ่ยถาม
จางฮวนตอบว่า “จะเป็นไปได้ยังไง สภาพแวดล้อมที่นี่แย่ขนาดนี้ พวกเขาไม่มีทางมาอยู่หรอก
ดูทางนั้นสิ ตึกสูงเรียงกันเป็นแถวนั่นน่ะ
ที่นั่นต่างหากเป็นที่พักของผู้ดูแล”
หลินหร่านมองตามไป บ้านของผู้ดูแลถูกล้อมอยู่ภายในกำแพงสูงผืนใหญ่ พื้นที่ของตัวบ้านก็ดูไม่น้อย ทำไมถึงไม่ให้คนธรรมดาพวกนี้เข้าไปอยู่ข้างในกันนะ
จางฮวนอธิบายว่า “เดิมทีตรงนี้ตั้งใจจะสร้างเป็นโรงแรมตากอากาศ แต่พอวันสิ้นโลกมาถึงก็เลยสร้างค้างไว้”
หลินเจ๋อพูดว่า “มิน่าล่ะ ถึงตกแต่งหรูหราขนาดนั้น ที่แท้ก็เป็นโรงแรมตากอากาศ
แต่ดูจากข้างนอกแล้วไม่น่าใช่ตึกสร้างค้างไว้นะ”
จางฮวนตอบว่า “เพราะคนที่อาศัยอยู่ในเขตดีช่วยกันซ่อมจนเสร็จแล้วน่ะสิ
ถึงข้างในจะหรูหราสะดวกสบายสู้โรงแรมตากอากาศเดิมไม่ได้ แต่ก็อยู่ได้ไม่มีปัญหา
ไม่อย่างนั้นจะเอาไว้ให้ผู้ดูแลสูงศักดิ์ใช้ได้ยังไงล่ะ”
หลินหร่านมองโรงแรมตากอากาศแห่งนั้น พลางครุ่นคิด
ถ้ามีสถานที่แบบนี้อยู่ บางทีตอนความหนาวสุดขั้วมาถึง คนในเขตดีอาจร่วมแรงกันฝ่าฟัน แล้วไม่ต้องตายก็ได้
จางฮวนชี้ไปข้างหน้า “ไปกันเถอะ ตลาดมืดอยู่ข้างหน้านี่เอง”
หลินหร่านตอบ “ได้”
ตลาดมืด—
จะเรียกที่นี่ว่าตลาดมืดก็ไม่ถูกนัก เรียกว่าสลัมอีกแห่งยังจะเหมาะกว่า
ทั่วบริเวณมีเพิงที่ปลูกขึ้นตามอำเภอใจ สกปรกและรกไม่ต่างจากเขตที่พักอาศัยเมื่อครู่
เสียงชวนให้คนหน้าแดงดังลอดออกมาจากในเพิงเป็นระยะ ทำเอาคนได้ยินใจเต้นและใบหน้าร้อนผ่าว