“วิลเลียม!”
เมื่อเห็นน้องชายตกอยู่ในสภาพน่าอนาถเช่นนี้ โจวอี้ก็ร้องคำรามอย่างเจ็บปวดราวกับหัวใจแหลกสลาย
ความรู้สึกนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนที่ตัวเขากลายเป็นสภาพประหลาดเช่นนี้เสียอีก
หลินหร่านยิ้มพลางเอ่ยว่า “คราวนี้พวกนายสองคนก็ได้อยู่พร้อมหน้ากันแล้ว”
โจวอี้มองรอยยิ้มบนใบหน้าขาวผ่องไร้ที่ติของหลินหร่าน แล้วเป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่กัดลึกถึงกระดูก
ฟ่อ ๆ ๆ—
หึ่ง ๆ ๆ—
ระหว่างที่พูดกัน งูกลายพันธุ์กับปลวกกลายพันธุ์ก็บินเข้ามาด้วย
ข้อต่อทั่วร่างของวิลเลียมหักหมดแล้วเพราะเจียงเฉิน เขาฝืนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบากแล้วพูดว่า “พี่ เราหนีไม่พ้นแล้ว กุญแจเฮลิคอปเตอร์ถูกผู้ชายคนนั้นเอาไป เขายังหักข้อต่อผมหมดเลย พี่ช่วยผมด้วย”
หลังร้องขอความช่วยเหลือ วิลเลียมถึงเพิ่งสังเกตเห็นสภาพของโจวอี้
ดูเหมือนพี่ชายจะหนักกว่าเขาเสียอีก
“ไม่จริง พี่ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้”
ใบหน้าของโจวอี้น่าสยดสยองอย่างยิ่ง เลือดสีแดงไม่รู้เปลี่ยนเป็นสีดำส่งกลิ่นเหม็นตั้งแต่เมื่อไร “เพราะไอ้พวกสารเลวนี่ทำร้ายฉัน”
เวยเวยแทบอยากบีบแก่นคริสตัลของไอ้สารเลวสองคนนี้ให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ เดี๋ยวนั้น
เธออ้าปากด่าทันที “ถ้าพวกเราสมควรตาย งั้นแกก็สมควรตกนรกขุมที่สิบแปดเป็นล้านครั้ง! นี่คือผลกรรมของพวกแก”
หลินหร่านตบไหล่เวยเวยเบา ๆ เพื่อปลอบ “ใช่ ผลกรรมของพวกเขามาถึงแล้ว เธอยืนดูอยู่ตรงนี้ก็พอ”
งูหลากสีเลื้อยเข้าหาโจวอี้ทีละตัวเมื่อได้กลิ่นเลือด
ปลวกก็บินตามกลิ่นไปเกาะบนร่างเขา