หลินหร่านเข้าห้อง ถอดเสื้อคลุมแล้วมุดตัวห่อแน่นอยู่ในผ้านวมขนเป็ดเนื้อนุ่มดุจน้ำนม
ซี้ด!
ถึงเธอจะเคลื่อนไหวรวดเร็ว แต่ไอเย็นก็ยังแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย
ทำเอาเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่
พลาดไปแล้ว
เมื่อกี้เธอลืมของวิเศษชิ้นนั้นไปได้ยังไงนะ
สมกับที่พ่อหลินบอกจริง ๆ สมองเธอทึบไปหมดแล้ว
เวลานี้ควรเอาผ้าห่มไฟฟ้าออกมาเสียบปลั๊กต่างหาก
พอนึกถึงฤดูหนาวในปีก่อน ๆ ที่เสียบผ้าห่มไฟฟ้าทิ้งไว้ก่อนเข้านอน พอถึงเวลานอน ผ้าห่มทั้งผืนก็อุ่นระอุไปหมด
สบายจะตาย
คิดได้ดังนั้น หลินหร่านก็ลงมือทำทันที
เธอสวมเสื้อขนเป็ดกลับอย่างทุลักทุเล
จากนั้นหลินหร่านก็หยิบผ้าห่มไฟฟ้าขนาด 2 เมตรออกมาหลายผืนจากมิติส่วนตัว
แล้วเรียกเจียงเฉินมาช่วยปูให้
เธอเดินเคาะประตูทีละห้อง เอาผ้าห่มไปปูให้แม่หลิน คุณปู่เจียง หลินเจ๋อ และคนอื่น ๆ
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอถึงกลับไปนอนได้อย่างสบายใจ
เมื่อนอนลงบนเตียงอีกครั้ง หลินหร่านก็รู้สึกว่าเตียงเย็นเฉียบเริ่มอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว
เธอยังไม่หลับ เพียงปล่อยใจให้ว่างพลางนึกถึงความทรงจำในชาติก่อน
เรื่องความหนาวสุดขั้ว นอกจากโศกนาฏกรรมของเสี่ยวเจ๋อแล้ว เธอแทบจำเรื่องอื่นได้ไม่ชัดนัก
บางทีเวลาคนเราเจ็บปวดอย่างหนัก ก็จะจงใจหลีกเลี่ยงความทรงจำอันแสนทรมานช่วงนั้น
เธอถึงได้จำเรื่องความหนาวสุดขั้วได้น้อยนัก
หลินหร่านคิดเรื่องไร้สาระไปอีกพักหนึ่ง ก่อนจะง่วงจนแทบทนไม่ไหว
เธอปรับผ้าห่มไฟฟ้าเป็นระดับความร้อนต่ำ พลิกตัวแล้วหลับไป