ท่าทีของกู้เนี่ยนที่มีต่อสามีภรรยาหลิวเจี้ยนกั๋วทำให้กู้เยี่ยนปวดหัวแทบตาย
ป้าจาง ภรรยาของหลิวเจี้ยนกั๋วเป็นป้าผู้อ่อนโยนตามแบบฉบับ ทุกครั้งที่พยายามคุยกับกู้เนี่ยนตามลำพัง กู้เนี่ยนก็จะถอยไปจนชิดมุมห้องทันที
“เสี่ยวเนี่ยน ป้าแค่อยากถามว่าหนูชอบกินอะไร” คำถามเต็มไปด้วยความห่วงใยแท้ ๆ แต่กู้เนี่ยนกลับไม่รับน้ำใจเลย
กู้เยี่ยนพูดว่า “เธอไม่เลือกกินหรอก กินได้ทุกอย่าง คุณทำอาหารตามสบายเลยครับ”
กู้เยี่ยนคิดว่าเรื่องนี้โทษป้าจางไม่ได้ ในฐานะผู้ปกครอง เธอก็เอาใจใส่เต็มที่แล้ว
แต่ก็โทษกู้เนี่ยนไม่ได้เหมือนกัน เอาเถอะ ทั้งหมดเป็นความผิดของยัยขี้กลัวนี่แหละ ทำไมไม่กล้าขึ้นอีกสักหน่อยนะ?
“เธอช่วยเลิกเกาะฉันเหมือนเครื่องประดับได้ไหม?”
กู้เนี่ยนตอบด้วยการกระทำ เธอกอดเขาไว้แน่น
หลายวันต่อมา สถานการณ์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย
หลิวเจี้ยนกั๋วพยายามคุยกับกู้เนี่ยน แต่เธอไม่พูดด้วย เขาพยายามพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ เธอก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ จนกู้เยี่ยนบอกว่า “ฉันไปด้วย” เธอถึงค่อยขยับเท้า
ไม่ได้เรื่องจริง ๆ แค่คุยกับผู้ใหญ่ยังไม่กล้า แม้แต่กินข้าวก็ยังต้องคอยดูว่าเขาอยู่ข้าง ๆ หรือเปล่า
เขาจะต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลเธอขนาดนี้ไปทำไม? เขากับกู้เนี่ยนก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกันสักหน่อย แถมยังไม่ใช่พ่อของเธอด้วย
ยิ่งคิดกู้เยี่ยนก็ยิ่งหงุดหงิด เขาพลิกตัวแล้วดึงผ้าห่มคลุมหัว
ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว ยังไงเขาก็ทำเต็มที่แล้ว
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้อง แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาในห้องของกู้เยี่ยนสักที
กู้เยี่ยนลืมตาขึ้น แล้วนับในใจถึงสิบ
พอเห็นว่ายังมีเสียงเดินไปมาอยู่ เขาก็เปิดผ้าห่มออกแล้วเดินเท้าเปล่าไปที่ประตู
กู้เนี่ยนกอดตุ๊กตาผ้าอยู่ และก็เท้าเปล่าเหมือนกัน
กู้เยี่ยนถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ยืนอยู่นานแค่ไหนแล้ว?”
“ไม่นาน”
“ไม่นานนี่นานแค่ไหน?”
กู้เนี่ยนไม่ตอบ กู้เยี่ยนรู้ว่าต่อจากนี้เขาต้องเจอกับอะไร จึงถามว่า “มีอะไร?”
“พี่ชาย หนูนอนไม่หลับ”
“นับแกะสิ”
“นับแล้ว”
“นับถึงเท่าไร?”
“สามพันเจ็ดร้อยแปดสิบสองตัว”
ยัยนี่ชักจะเกินไปแล้ว คราวหน้าคงต้องให้เธอนับเกี๊ยวแทน
“พี่ชาย” กู้เนี่ยนขยับเข้ามาใกล้ “หนูกลัว”
ผมของกู้เนี่ยนยุ่งเหยิง ปลายผมแตกเป็นกิ่งก้าน ป้าจางจะหวีผมให้ก็ไม่ยอมให้ใครแตะ ส่วนตัวเองก็หวีไม่เป็น หลายวันมานี้เลยได้แต่รวบผมลวก ๆ แล้วออกจากบ้าน
“เธอช่วยกล้าขึ้นหน่อยได้ไหม?” กู้เยี่ยนบ่นเสียงเบา
กู้เนี่ยนไม่ได้เสียใจเพราะถูกดุ กลับดีใจที่กู้เยี่ยนยอมตอบเธอ
ตั้งแต่วันที่พ่อแม่ของกู้เยี่ยนเกิดเรื่อง กู้เนี่ยนก็กลายเป็นแบบนี้ กลางวันคอยเดินตามเขา ส่วนกลางคืนก็นอนกับกู้เยี่ยน เพราะยัยนี่กอดแล้วนุ่มสบายดี เขาเลยไม่ได้ต่อต้านอะไรนัก
แต่ตอนนี้ในบ้านมีคนเพิ่มมาอีกสองคน พวกเขาจะนอนด้วยกันอย่างเปิดเผยไม่ได้
“เข้ามา”
แต่วันนี้เป็นข้อยกเว้น
กู้เนี่ยนลังเลเล็กน้อย “แต่...คุณลุงหลิวกับป้าจางจะว่าไหม?”
“พวกเขาหลับแล้ว พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาเธอกลับไปก่อนพวกเขาตื่น จะเข้ามาไหม? ถ้าไม่เข้ามาฉันจะปิดประตูแล้วนะ”
กู้เนี่ยนพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เด็กวัยนี้จะทำได้
เธอมุดเข้าไปในผ้าห่มทันที เหลือให้เห็นแค่ครึ่งหน้าและดวงตากลมโตคู่หนึ่ง กู้เยี่ยนก็มุดกลับเข้าไปในผ้าห่มด้วย
กู้เนี่ยนขยับเข้ามาใกล้เขา แล้วซุกหน้าเข้ากับแขนของกู้เยี่ยน นิ้วเท้าของเธอแตะโดนน่องเขา ทำเอาเขาสะดุ้งเพราะความเย็น
“ทำไมเท้าเธอเย็นขนาดนี้?”
“ยืนอยู่หน้าประตู”
“สกปรกไหม? ถ้าเท้าเปล่าอีกก็ห้ามเข้ามาในผ้าห่มฉันนะ”
กู้เนี่ยนไม่พูดอะไร กู้เยี่ยนแบ่งผ้าห่มไปทางเธอเพิ่มอีกนิด ถือว่าอนุญาตให้เข้ามาใกล้ได้
ไม่ได้เรื่องจริง ๆ ขนาดขอความช่วยเหลือยังไม่กล้าพูด
กู้เนี่ยนพึ่งพาเขาขนาดนี้ แล้วในอนาคตจะทำยังไง?
หุ้นในเหมืองถ่านหินเป็นของเธอครึ่งหนึ่ง เงินเก็บก็เป็นของเธอครึ่งหนึ่ง อสังหาริมทรัพย์ก็เป็นของเธอครึ่งหนึ่ง
ถ้าถึงตอนนั้นเธอยังเป็นแบบนี้ เกาะเขาไม่ยอมปล่อย ฟังเขาทุกอย่าง พึ่งพาเขาทุกเรื่อง แล้วเขาจะทำยังไง?
พาเธอไปด้วย แบบนั้นทรัพย์สินในชื่อเธอก็จะอยู่ในการดูแลของเขา วินทั้งคู่ แต่เขาต้องดูแลเธอด้วย น่ารำคาญ
ไปคนเดียว แล้วทิ้งทรัพย์สินของเธอไว้ให้เธอ แบบนั้นก็เป็นอิสระดี แต่เงินหายไปครึ่งหนึ่ง ขาดทุน
กู้เยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกวิธีที่เด็ดขาดกว่านั้นขึ้นมาได้
ยังไงเธอก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ อยู่แล้ว
ถ้าในอนาคตเขาได้เงินมากพอแล้วเธอไม่เชื่อฟัง เขาก็ตัดขาดกับเธอไปเลย
แบบนั้นทรัพย์สินของเธอก็จะผูกติดอยู่กับตัวเธอ เขาไม่ต้องรับผิดชอบเธอ และไม่ต้องแบ่งเงินให้เธอสักแดง สมบูรณ์แบบ
เช้าวันต่อมา กู้เยี่ยนตื่นก่อนนาฬิกาปลุก
นี่เป็นทักษะใหม่ที่เขาฝึกได้หลังจากมาอยู่ในโลกนี้ คงเป็นเพราะแรงกดดันในการเอาชีวิตรอดกระมัง
เขาค่อย ๆ แกะมือกู้เนี่ยนออกจากชายเสื้อ แล้วอุ้มเธอพร้อมผ้าห่มไปด้วย เด็กเจ็ดขวบอุ้มเด็กเจ็ดขวบ ตามหลักแล้วคงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ใครใช้ให้ที่นี่เป็นโลกนิยายล่ะ?
สมรรถภาพของร่างกายนี้ดีเกินคาด
คืนนี้ห้ามใจอ่อนอีกแล้ว
สามีภรรยาหลิวเจี้ยนกั๋วเป็นคนดีจริง แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ ถ้าเห็นพี่น้องนอนด้วยกัน แม้จะนอนเฉย ๆ ก็ย่อมอดคิดอะไรไม่ได้
ถ้าเรื่องแพร่ออกไปจนมีข่าวลืออะไรขึ้นมา แล้วญาติ ๆ จับผิดได้ ไม่แน่อาจเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีก แม้โอกาสจะไม่มาก แต่ระวังไว้หน่อยก็ไม่เสียหาย
เขาอุตส่าห์ประคองสถานการณ์ให้มั่นคงได้แล้ว จะมาตกม้าตายเพราะรายละเอียดเล็ก ๆ แบบนี้ไม่ได้
แต่พอถึงตอนกลางคืน
“นอนคนเดียว”
กู้เนี่ยนกอดตุ๊กตาผ้า ยืนอยู่หน้าประตูเหมือนเมื่อคืน
“พี่ชาย~”
“ไม่ได้”
“พี่ชาย~”
“ไม่มีแต่ทั้งนั้น คุณลุงหลิวกับป้าจางก็อยู่ เธออายุเจ็ดขวบแล้ว โตพอสมควร ยังจะนอนกับพี่อีก มันจะดูยังไง?”
“ก็ได้”
กู้เนี่ยนกลั้นน้ำตาแล้วเดินกลับไป
ตอนเช้ากู้เยี่ยนเปิดประตูห้องของกู้เนี่ยน บนผ้าปูที่นอนมีคราบน้ำสีเข้มกองใหญ่ ไม่ใช่ฉี่รดที่นอน และไม่ใช่เพราะยัยนี่ตื่นพลังกลายเป็นนักขุดทอง แค่มีน้ำตาเยอะเท่านั้นเอง
ยัยนี่ติดเขาขนาดนี้เลยเหรอ? ในที่สุดก็ได้เห็นความสัมพันธ์ที่ปกติสักที
กู้เยี่ยนดึงผ้าปูที่นอนเปียกออก ม้วนเป็นก้อนแล้วยัดลงตะกร้าผ้าใช้แล้ว
เขาหยิบผ้าขนหนูเปียกจากห้องน้ำกลับมาเช็ดหน้าให้เธอ
กู้เนี่ยนถูกผ้าขนหนูเย็น ๆ แตะจนตื่น เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พอเห็นว่าเป็นกู้เยี่ยนก็โผเข้าหาเขาทันที
“พี่ชาย พี่ชายยังไม่ไป”
“พูดอะไรไร้สาระ ฉันจะไปไหนได้?”
กู้เนี่ยนซุกหน้าเข้ากับแขนของกู้เยี่ยน น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง
กู้เยี่ยนถอนหายใจ แล้วเอื้อมมือไปตบหลังศีรษะเธอเบา ๆ “อย่ามาถูแล้ว น้ำมูกเลอะเสื้อฉันหมดแล้ว”
“ไม่มีน้ำมูกสักหน่อย”
“น้ำตาก็เหมือนกันนั่นแหละ ลุกขึ้น ล้างหน้าแปรงฟัน วันนี้วันเสาร์ไม่ต้องไปโรงเรียน แต่ก็จะนอนแช่อยู่บนเตียงทั้งวันไม่ได้”
“พี่ชาย แล้วคืนนี้...”
“คืนนี้ทำไม?”
“...”
“ดูสถานการณ์ก่อน”
ดวงตาของเธอกลับมาเอ่อคลอด้วยน้ำตาอีกครั้ง
“ล้อเล่นน่า อนุญาตแล้ว”
“เยี่ยมไปเลย!”