เวลานี่ก็แปลก ตอนที่เราไม่ต้องการมันกลับเดินช้าเป็นพิเศษ แต่พอถึงเวลาที่ต้องใช้มัน อย่างเช่นตอนอยากนอนตื่นสาย หรือเวลาเรียนดาวฤกษ์ มันกลับผ่านไปเร็วเหลือเกิน
กู้เยี่ยนกับกู้เนี่ยนขึ้นมัธยมต้นแล้ว ทั้งคู่อายุ 13 ปี
เวลาผ่านไป 6 ปี แม้อุตสาหกรรมเหมืองถ่านหินจะเริ่มซบเซาลง แต่ผลกำไรที่ได้ก็ยังถือว่าน่าพอใจ
เงินฝากนอนนิ่งอยู่ในบัญชีที่มีผู้ดูแล ดอกเบี้ยรายเดือนทบต้นไปเรื่อย ๆ แม้จะวิ่งตามเงินเฟ้อไม่ทัน แต่ก็ปลอดภัยเป็นจุดเด่น
พวกญาติ ๆ เองก็สงบเสงี่ยมลง ก่อนหน้านี้เหล่าผีดูดเลือดยังคิดจะปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงกันอยู่ แต่ผลลัพธ์แทบไม่ต่างจากการกินยาไร้ประโยชน์
ดูเหมือนทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ยกเว้นกู้เนี่ยน
ถ้าจะบอกว่าท่าทีของกู้เนี่ยนต่อหลิวเจี้ยนกั๋วกับป้าจางคือ “ไม่ให้ความร่วมมือ” ก็คงเป็นการพูดให้ดูดีเกินไปมาก
กู้เยี่ยนประเมินเรื่องนี้ว่า เธอติดเขายิ่งกว่าแฟนช่วงกำลังอินเลิฟเสียอีก
ชาติที่แล้วเขาเคยมีแฟนคนหนึ่ง ไม่สิ จะเรียกว่าคบกันก็ไม่ถูก น่าจะเรียกว่า “พยายามจะคบ” มากกว่า
ผู้หญิงคนนั้นเรียนอยู่คณะข้าง ๆ หน้าตาก็พอใช้ได้ แค่มีนิสัยอย่างหนึ่งคือส่งข้อความหาเขาวันละ 80 ข้อความ
ตื่นนอนก็ส่งมาข้อความหนึ่ง กินข้าวก็ส่งมาข้อความหนึ่ง เบื่อในคาบเรียนก็ส่งมาข้อความหนึ่ง พอตกกลางคืนนอนไม่หลับก็ส่งรัวมาอีก 20 ข้อความ
กู้เยี่ยนทนได้ประมาณสองสัปดาห์ก็เลิกกัน เหตุผลที่บอกเลิกคือ “ข้อความของเธอขยันยิ่งกว่านาฬิกาปลุกแม่ฉันอีก”
ผู้หญิงคนนั้นด่าว่าเขาเป็นผู้ชายเฮงซวย กู้เยี่ยนบอกว่าตัวเองไม่ได้เฮงซวย แค่ไม่เหมาะกันเท่านั้น
ตอนนี้ก็ดีเลย สวรรค์มีตา กรรมตามสนอง ชาติที่แล้วโดนแฟนถล่มข้อความ ชาตินี้โดนน้องสาวถล่มด้วยการสัมผัสเนื้อตัว
กู้เนี่ยนไม่ส่งข้อความ เธอเกาะติดเขา ใช้การสัมผัสเนื้อตัวประกาศความเป็นเจ้าของ
กู้เยี่ยนเดินไปห้องรับแขก กู้เนี่ยนก็ตามไปด้วย กู้เยี่ยนเข้าครัว กู้เนี่ยนก็ยืนอยู่หน้าประตูครัว กู้เยี่ยนเข้าห้องน้ำ คราวนี้กู้เนี่ยนไม่ตามเข้าไป ถือว่ายังรู้จักยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง แค่รออยู่ข้างนอกเท่านั้น
พอกู้เยี่ยนเปิดประตูออกมา กู้เนี่ยนก็หลบไปอยู่ข้าง ๆ ในมือมีตุ๊กตาผ้าเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“เธอเว้นพื้นที่ส่วนตัวให้ฉันบ้างไม่ได้หรือไง?”
“ได้”
“งั้นก็เว้นสิ”
“เว้นแล้ว”
“ตอนไหน?”
“ตอนพี่เข้าห้องน้ำ”
……
กู้เยี่ยนพบว่าตรรกะของยัยนี่พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อก่อนเธอทำได้แค่เงียบกับกำชายเสื้อ ตอนนี้กลับรู้จักพูดเหตุผลเพี้ยน ๆ แล้ว
แถมเธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิด เธอเชื่อจริง ๆ ว่า “เวลาที่พี่ชายเข้าห้องน้ำถือเป็นพื้นที่ส่วนตัวของพี่ชาย” เป็นเหตุเป็นผล
“ทำแบบนี้แล้วโตขึ้นจะมีสามีได้ยังไง?”
“ไม่แต่ง หนูไม่อยากออกห่างจากพี่”
“ก็ได้ ไม่แต่งก็ไม่แต่ง แต่เธอจะมาเกาะฉันตลอด 24 ชั่วโมงไม่ได้”
“หนูไม่ได้เกาะ”
“ตอนนี้ก็เกาะอยู่เนี่ย”
“ตอนนี้แค่ 13 ชั่วโมง”
“เธอยังนับด้วยเหรอ?”
“ตอนเรียนคณิตศาสตร์ ครูให้คิดหาร หนูลองคำนวณดูแล้ว พี่นอนวันละ 8 ชั่วโมง หนูก็นอนวันละ 8 ชั่วโมง แต่ตอนหนูนอนก็ยังกอดพี่นอนอยู่ดี เพราะงั้น 8 ชั่วโมงนั้นหักออกไม่ได้
ตอนพี่เรียนอยู่ที่โรงเรียน หนูเรียนอยู่ห้องข้าง ๆ ช่วงพัก 10 นาทีหนูก็เห็นพี่ได้ เพราะงั้น 10 นาทีนั้นก็หักไม่ได้ ตอนพี่เข้าห้องน้ำ หนูอยู่ข้างนอก ถึงจะไม่ได้แตะตัวแต่ก็ไม่ได้ไปไหนไกล แบบนี้นับว่าเกาะอยู่ไหม?”
“พอแล้ว” กู้เยี่ยนขัดขึ้น “ฉันไม่อยากรู้วิธีคำนวณของเธอ”
ปัญหาเดียวในตอนนี้คือในบ้านมีคนนอกเพิ่มมาอีกสองคน ถ้าพูดให้เคร่งครัดก็คือสามคน แต่มีคนนอกอยู่คนหนึ่งที่ไม่ต้องไล่ออกไป
หลิวเจี้ยนกั๋วกับป้าจางเป็นคนดี เรื่องนี้กู้เยี่ยนยอมรับ
แต่การเป็นคนดีกับความสะดวกสบายเป็นคนละเรื่องกัน บางอย่างก็ไม่สะดวก
อย่างตอนกลางคืนที่กู้เนี่ยนมุดเข้าผ้าห่มของเขา เขาต้องเช็กก่อนว่ามีคนอยู่ตรงโถงทางเดินหรือเปล่า
อย่างตอนที่อยากใส่กางเกงในนั่งกินมันฝรั่งทอดดูการ์ตูนในห้องรับแขก ก็ต้องเช็กก่อนว่าป้าจางอยู่บ้านไหม
อย่างตอนที่อยากนอนจนตื่นเองตอนเที่ยง หลิวเจี้ยนกั๋วก็จะมาเคาะประตู บอกว่า “เสี่ยวเยี่ยน ตื่นเช้าดีต่อสุขภาพนะ” เขาไม่จำเป็นต้องตื่นเช้า
พอโตขึ้นอีกหน่อย แล้วอยากจะโบยบิน เรื่องก็ยิ่งไม่สะดวกเข้าไปใหญ่
เป้าหมายชีวิตของเขาคือกินแล้วรอวันตาย แก่นสำคัญของการกินแล้วรอวันตายก็คือใช้เวลาให้เปลืองมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และวิธีใช้เวลาให้เปลืองอย่างมีประสิทธิภาพที่สุดก็คือนอนตื่นสาย
หลิวเจี้ยนกั๋วไม่เข้าใจเรื่องนี้
เขาเป็นครู คติประจำใจของครูคือ “แผนงานของวันเริ่มต้นในตอนเช้า” ส่วนคติประจำใจของกู้เยี่ยนคือ “แผนงานของวันเริ่มต้นหลังบ่ายสอง”
นี่เป็นความขัดแย้งที่ฝังรากลึก ไม่มีทางประนีประนอมกันได้
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจไปคุยกับหลิวเจี้ยนกั๋ว
กู้เยี่ยนไม่อ้อมค้อม เลือกวิธีแบบตะวันตก เปิดประเด็นตรง ๆ “ลุงหลิว ผมมีเรื่องอยากปรึกษาครับ”
หลิวเจี้ยนกั๋ววางกาน้ำลง “เรื่องอะไร?”
“ผมกับกู้เนี่ยนอยากอยู่กันเองครับ”
หลิวเจี้ยนกั๋วไม่ได้คัดค้านทันที ข้อนี้เขาดีกว่าลุงรองอยู่หน่อย ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนถามว่า “ทำไมล่ะ?”
“เพราะกู้เนี่ยนกลัวคนครับ” พวกคุณกับป้าจางเป็นคนดีมาก แต่เธอกลัวพวกคุณ
ปัญหานี้ไม่ได้หายไปเองเพียงเพราะเวลาผ่านไป 6 ปีแล้ว เธอก็ยังไม่กินกับข้าวที่คุณคีบให้
ถ้ายังอยู่ด้วยกันต่อไป ก็เป็นการทรมานทั้งพวกคุณและเธอ”
“แล้วเธอล่ะ?”
“ผมทำไมครับ?”
“เธอเองอยากอยู่เองหรือเปล่า?”
“อยากครับ พูดตามตรง บางเรื่องก็ไม่สะดวก”
หลิวเจี้ยนกั๋วไม่ได้ถามเขาว่า “เรื่องอะไรไม่สะดวก” ทั้งสองคนนอนห้องเดียวกันทุกวัน เขาคงสังเกตเห็นอยู่แล้ว “พวกเธอยังเด็ก”
“ลุงหลิว ตอนผมอายุ 7 ขวบ ผมเคยบอกลุงว่าเหมืองถ่านหินให้ลุงรองดูแลไม่ได้ ลุงยังจำได้ไหมครับ? แล้วผลเป็นยังไงบ้าง? เพราะงั้นลุงเชื่อผมอีกสักครั้งเถอะครับ”
สีหน้าของหลิวเจี้ยนกั๋วตอนนี้เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน ตอนเซ็นข้อตกลงผู้ปกครองในห้องรับแขกไม่มีผิด เขาถูกเด็กคนหนึ่งใช้เหตุผลต้อนจนมุม ทั้งไม่ยอมรับแต่ก็โต้แย้งไม่ได้
“ฉันจะไปปรึกษาป้าจางก่อน”
ป้าจางตอบสนองรุนแรงกว่าหลิวเจี้ยนกั๋ว “เขาเพิ่งอายุ 13 เอง! น้องสาวก็เพิ่ง 13 เหมือนกัน! เด็กสองคนอยู่กันเอง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจะทำยังไง!”
หลิวเจี้ยนกั๋วน่าจะกำลังเกลี้ยกล่อมเธอ คุยกันไปคุยกันมา ทั้งคู่ก็เงียบลง
สุดท้ายป้าจางมาหากู้เยี่ยน ขอบตาแดงนิด ๆ เธอรักเด็กสองคนนี้มากจริง ๆ
ทั้งสองคนคงมีปัญหาเรื่องการมีลูก เลยไม่มีลูกมานานแล้ว และถือพี่น้องคู่นี้เป็นลูกของตัวเองไปแล้ว
“ตั้งแต่อายุ 7 ขวบ เธอก็ไม่เคยมองว่าตัวเองเป็นเด็กเลย ฉันเห็นมาตลอด”
กู้เยี่ยนไม่รู้ว่าควรตอบอะไร
“ลุงหลิวของเธอเกลี้ยกล่อมฉันได้แล้ว ต่อไปต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ ถ้าต้องการพวกเราเมื่อไรก็บอกได้เสมอ”
กู้เยี่ยนตอบไปว่า “ขอบคุณครับป้าจาง”
จัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว
สุดท้ายตกลงกันได้ง่าย ๆ ว่าหลิวเจี้ยนกั๋วกับป้าจางจะย้ายไปอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน และยกบ้านหลังนี้ให้กู้เยี่ยนกับกู้เนี่ยน
สิทธิ์ผู้ปกครองตามกฎหมายยังคงเดิม แต่ชีวิตความเป็นอยู่จริง ๆ ให้กู้เยี่ยนเป็นคนดูแล
หลิวเจี้ยนกั๋วจะมาเยี่ยมสัปดาห์ละครั้ง ส่วนค่าน้ำค่าไฟและค่าแก๊สพวกเขาจะเป็นคนจ่าย ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันจะเบิกจากบัญชีที่มีผู้ดูแล
ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นก็ติดต่อพวกเขาได้ทุกเมื่อ
ปลูกกล้วยไม้ใบเขียวที่ไม่ออกดอกสักกระถาง คอยดูแลเด็กสองคนที่ไม่ต้องการให้ใครมาดูแล
สองเรื่องที่ผู้ชายคนนี้ทำมาตลอดชีวิตล้วนไม่ได้อะไรตอบแทน เขาถึงได้เหนื่อยขนาดนี้
กู้เยี่ยนกำลังจะปิดประตู จู่ ๆ กู้เนี่ยนก็มาอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ยังคงกอดตุ๊กตาผ้าเอาไว้
“พวกเขาไปแล้วเหรอ? ต่อไปในบ้านนี้จะเหลือแค่เราสองคนเหรอ?” กู้เนี่ยนถาม
“ใช่”
พอเข้าใจเรื่องนี้ กู้เนี่ยนก็พุ่งเข้ามากอดเขาทั้งตัว
“เยี่ยมไปเลย!”
แย่แล้ว เมื่อก่อนยังมีหลิวเจี้ยนกั๋วกับป้าจางคอยช่วยถ่วงเวลา ตอนนี้แม้แต่ตัวช่วยก็ไม่มีแล้ว
“ปล่อยฉันได้ไหม?”
“ได้”
“งั้นก็ปล่อยสิ”
“ปล่อยมา 10 วินาทีแล้ว”
“ก็ได้”