แต่พูดแบบนี้ออกไปก็ดูจะอวดรวยอยู่หน่อย ๆ เธอจึงพยักหน้าตามน้ำ “ใช่ ถุงนิรภัยใส่ไม่พอ ฉันแลกกับพวกคุณแล้วกัน”
หมายเลข 2 ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด สายตาที่มองเสิ่นหลีอันพลันเต็มไปด้วยความนับถือ (หรือเปล่า?)
ไม่ใช่แค่รับของไปอย่างสบายใจ แต่ยังตอบแทนกันด้วยงั้นเหรอ?
ฮาจีซินเอ๊ย ยัยคนนี้นี่นะ
พวกเขาเห็นคนแย่งทรัพยากรกันจนแทบฆ่ากันตายในภารกิจมานักต่อนักแล้ว คนที่ยอมยกของที่ได้มาให้คนอื่นอย่างเต็มใจนั้นหายากจริง ๆ
เด็กใหม่รุ่นนี้จิตสำนึกสูงกันขนาดนี้เลยเหรอ?
“เธอ... ได้ งั้นพวกเราช่วยถือไว้ก่อน ถ้าระหว่างทางถอนตัวไม่สำเร็จแล้วโดนคนอื่นแย่งไป คงเสียหายหนัก”
สุดท้ายคนที่รับเสบียงไปคือหมายเลข 1 เขาบอกว่าพอดีมีถุงนิรภัยระดับกลางที่จุได้ 4 ช่อง
“ว่าแต่ฉันเพิ่งมาที่นี่ มีหลายอย่างที่ยังไม่เข้าใจ พวกคุณช่วยเล่าให้ฟังอีกหน่อยได้ไหม”
เสิ่นหลีอันนับว่าเป็นคนหัวไว เธอค้นพบได้อย่างรวดเร็วว่าแก่นแท้ของการ “ค้นหาเสบียง” ก็คือการหาเงิน เมื่อออกจากเกมแล้ว เสบียงที่เอาออกไปได้ก็แลกเป็นทรัพย์สินได้
ดังนั้น เสบียง = เงิน = ผลประโยชน์ที่เอาไว้แลกเปลี่ยนกับคนอื่นได้
“ไม่มีปัญหา หมายเลข 3 ตามฉันมา”
ทั้งสองคนพาเสิ่นหลีอันเดินไปตรงใต้บันได เธอเกือบสะดุดกล่องที่วางอยู่บนพื้น
“นี่อะไรเหรอ?”
“สายลับคนอื่น มาหาของเหมือนกัน คิดจะลอบโจมตีฉัน แต่โดนสวนกลับจนตาย”
พี่สาวหมายเลข 2 เปิดกล่อง หยิบอุปกรณ์ข้างในออกมา
“กระเป๋าใบนี้จุได้ 15 ช่อง ใหญ่กว่ากระเป๋ามือใหม่ของเธอ เปลี่ยนมาใช้เถอะ”
เสิ่นหลีอัน: “...ไม่เปลี่ยนได้ไหม?” คนตายสำคัญกว่า จะไปลบหลู่เขาก็ไม่ดี
พี่สาวผมทองหมายเลข 2 ชะงักมือ ก่อนจะหัวเราะออกมา “เธอกังวลเรื่องนั้นเหรอ? ไม่ต้องกลัว เรื่องแบบนี้มีตั้งเยอะ พอเอาอุปกรณ์เข้ามาแล้วก็ต้องเตรียมใจว่าจะทิ้งมันไว้ที่นี่”
สุดท้ายเสิ่นหลีอันก็เปลี่ยนมาใช้กระเป๋าใบใหม่ ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกว่ากระเป๋าใบใหม่น้ำหนักเบากว่านิดหน่อย
“หมวกเกราะกับเกราะอกนี่พังหมดแล้ว ไม่มีราคา มีแค่เสื้อเกราะยุทธวิธีที่ยังพอดูได้ เธอเปลี่ยนใส่ด้วยแล้วกัน จะได้เอาของในกระเป๋าไปใส่ไว้ในเสื้อเกราะได้”
“แล้วนี่ก็ปืนกลอค 18 เป็นปืนรุ่นที่เล็กที่สุด แต่ยิงได้เร็วมาก เอาไว้ซุ่มโจมตีคนสะดวก เธอถือไว้ด้วย”
เสิ่นหลีอันทำตามเงียบ ๆ แต่ความคิดกลับล่องลอยไปไกล
ให้ตายสิ ที่นี่ยังเป็นประเทศเดิมอยู่ไหมเนี่ย?
เธอจำได้ชัดว่าที่นี่ห้ามซื้อขายอาวุธปืนไม่ใช่เหรอ
นอกจากอาวุธกับอุปกรณ์แล้ว หมายเลข 2 ยังใจดีเล่าความรู้พื้นฐานให้เสิ่นหลีอันฟังอีกหลายอย่าง
อย่างเช่น นาฬิกาข้อมือใช้ดูตำแหน่งตัวเองบนแผนที่และจุดถอนตัวได้ ถ้าเพื่อนร่วมทีมใกล้ตาย ก็ช่วยคืนชีพได้ 1 ครั้งด้วยวิธีปั๊มหัวใจภายใน 3 นาที
หลังจากนั้น หากตายอีกก็ยังใช้เข็มฉีดยาคืนชีพพิเศษช่วยให้ฟื้นได้อีกครั้ง เพราะงั้นก่อนที่สมาชิกทั้ง 3 คนของทีมศัตรูจะล้มลงหมด ห้ามประมาทเด็ดขาด
ถ้าไม่ได้เจอคนใจดีสอนเรื่องพวกนี้ แล้วต้องคลำทางเอง เสิ่นหลีอันคงพลาดไปหลายอย่างแน่
“พวกเธอเสร็จหรือยัง? ข้างนอกเหมือนมีคนมา”
หมายเลข 1 คอยเฝ้าระวังอยู่ตรงประตูตั้งแต่เมื่อครู่ ในมือเขายังถืออาวุธที่เธอไม่เคยเห็น ดูท่าจะเป็นปืนซุ่มยิง
“กำลังจะสู้กันแล้ว หมายเลข 3 ไปซ่อนก่อน ถ้าพวกเราชนะจะส่งสัญญาณเรียกเธอออกมา เสียงปืนจะดังเป็นจังหวะ ปั้ก ปั้ก ปั้กปั้กปั้ก”
หมายเลข 2 ลุกขึ้นตามมา มองตาเสิ่นหลีอันพลางกำชับ
“ถ้าพวกเราแพ้ เธอก็รอจนเสียงฝีเท้าข้างนอกเงียบสนิท แล้ววิ่งไปทางจุดถอนตัวสีเขียวบนแผนที่ในนาฬิกา”
“...พวกคุณจะตายไหม?”
พี่สาวผมทองกะพริบตา ก่อนจะอดหัวเราะคิกคักไม่ได้
“ไม่ได้ตายจริงสักหน่อย แค่ภารกิจถอนตัวล้มเหลวเท่านั้นเอง จำไว้ว่าซ่อนทองก้อนเล็กไว้ในถุงนิรภัย แล้วอย่าเอาออกมาจนกว่าการแข่งจะจบก็พอ”
ระหว่างพูด เธอหยิบบัตรใบเล็ก ๆ มารูดที่ประตูห้องเล็กด้านหลังทั้งสองคน ประตูที่ล็อกอยู่ก็เปิดออก
“เข้าไปสิ ซ่อนดี ๆ อย่าขยับไปไหน เสียงฝีเท้าจะทำให้คนอื่นรู้ตำแหน่งของเธอ”
เห็นเสิ่นหลีอันทำหน้าตาตื่นเต้นกังวล พี่สาวผมทองหมายเลข 2 ก็ไม่กล้าชวนเธอมาสู้ด้วยจริง ๆ
มือใหม่มักตายง่ายที่สุด แทนที่จะปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามจับจุดอ่อนแล้วโจมตี สู้ซ่อนเธอไว้ดีกว่า
“ไม่ต้องห่วง เพราะเธอหาทองก้อนใหญ่เจอ ต่อให้พวกเราถอนตัวไม่สำเร็จ อย่างน้อยทั้ง 3 คนก็ยังเอาทรัพย์สิน 300,000 ที่อยู่ในถุงนิรภัยออกไปได้ รอบนี้ได้กำไรสุด ๆ แล้ว”
ก่อนออกไป หมายเลข 1 กับหมายเลข 2 วางกระเป๋าของตัวเองทิ้งไว้บนโต๊ะที่ชั้นบนสุด
เสิ่นหลีอันนั่งยอง ๆ อยู่คนเดียวในห้องขนาดเท่าห้องน้ำ ข้างในไม่มีอะไรให้ค้นหา มีแค่กล่องเก็บของขนาดเล็กกับเสื้อผ้าหนึ่งชุด
ไม่ถึง 1 นาที เสียงปืนดุเดือดก็ดังมาจากข้างนอก กระสุนยิงใส่อาคารคอนกรีตเสริมเหล็กไม่ยั้ง ราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ
เธอค้นกล่องเก็บของอย่างละเอียด พบแต่เสบียงสีเทา ของแพงที่สุดมีราคาแค่พันสองพัน ไม่คุ้มค่าเลยสักนิด
ตอนนี้เสิ่นหลีอันไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก จึงได้แต่ยัดเสบียงใส่กระเป๋าอย่างว่าง่าย
ถ้าเพื่อนร่วมทีมสู้แพ้ เธอก็คงหนีไม่รอด คนพวกนั้นต้องค้นมาถึงที่นี่แน่
ค้นกล่องเก็บของเสร็จแล้ว เสิ่นหลีอันก็หันไปค้นเสื้อผ้าต่อ
ล้วงกระเป๋าซ้าย ค้นกระเป๋าขวา ก็ไม่เจออะไรเลย ตอนที่เธอกำลังคิดว่าเสื้อตัวนี้ไม่มีของซ่อนอยู่ จู่ ๆ ก็สัมผัสโดนวัตถุแข็ง ๆ ที่ด้านข้างกระเป๋า
มันถูกเย็บซ่อนไว้ในเนื้อผ้า
เธอใช้คัตเตอร์ที่หาได้จากกล่องเก็บของค่อย ๆ กรีดด้ายที่เย็บไว้ บัตรใบหนึ่งร่วงลงมาในมือ ดูหรูหราสุด ๆ
【บัตรผ่านคลังส่วนตัวของท่านผู้บัญชาการระดับแดง (1 ช่อง): ราคาประเมิน 4,809,000
รายละเอียด: ได้ยินว่าท่านผู้บัญชาการเก็บของดีไว้เป็นการส่วนตัวไม่น้อย แต่ยังไม่เคยมีใครเห็นเลย】
เป็นเสบียงสีแดง เสิ่นหลีอันยัดมันลงถุงนิรภัยไปก่อนโดยไม่รู้ตัว
พอตั้งสติได้ เธอก็เพิ่งรู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“??!” เท่าไหร่นะ?
บัตรใบเล็ก ๆ ใบนี้เนี่ยนะ? 4,800,000? เธอตาฝาดไปหรือเปล่า?
พอรายได้พุ่งไปถึง 5,000,000 เสิ่นหลีอันก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจยังเข้าใจสกุลเงินของโลกนี้ไม่ถูกต้อง
เธอยังไม่เคยถูกลอตเตอรี่ 5 ล้านในโลกจริงเลยด้วยซ้ำ หรือเงินเอาชีวิตรอดนี่จะเฟ้อจนปาท่องโก๋แท่งละ 600,000 กันนะ?
เธอจ้องของสีแดง 2 ชิ้นกับสีทอง 1 ชิ้นในถุงนิรภัยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวว่าข้างนอกดูเหมือนเงียบลงแล้ว
พี่สาวผมทองร่างสูงกับเพื่อนร่วมทีมหมายเลข 1 ไม่ได้กลับมาหาเธอ และไม่มีสัญญาณเสียงปืนใด ๆ ทั้งสิ้น
กลับมีเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านดังมาจากนอกห้อง ไม่ได้มีแค่สองคน
เสิ่นหลีอันเริ่มเข้าใจ หัวใจเต้นเร็วขึ้น ลมหายใจค่อย ๆ เบาลง
ชายหนุ่มสามคนที่เพิ่งชนะการต่อสู้กำลังเดินพล่านไปทั่วห้อง “ทีมขี้แพ้ที่เอาแต่ซ่อนกระเป๋าอีกแล้ว วัน ๆ พอสู้ไม่ชนะก็เอาแต่คิดหาทางทำให้คนอื่นหงุดหงิด”
“พวกนั้นไม่ได้มีแค่สองคนเหรอ? ตายแล้วก็ไม่ได้กลายเป็นกล่องทันที แต่ต้องรอให้เวลานับถอยหลังหมดก่อนถึงจะตาย”
“มีหนูที่เอาแต่หนีสู้ด้วยเหรอ? ของพวกนั้นอยู่กับไอ้หนูนั่นหมดหรือเปล่า?”
“ยืนบื้อทำไม รีบหา! กระเป๋ากับคน อย่างน้อยก็ต้องหาเจอสักอย่างสิ”
“จะขึ้นเสียงทำไม เมื่อกี้ถ้าฉันไม่ดึงนายไว้ นายจะลุกขึ้นมาได้เหรอ?”
“ยังกล้าพูดอีกเหรอ ผู้ชายตัวโต ๆ โดนผู้หญิงสายบุกยิงจนเกือบตาย ถ้าฉันไม่ช่วยรับความเสียหายให้ นายจะฟื้นเลือดขึ้นมาได้หรือไง?”
“ฉันเจอกระเป๋าแล้ว สองใบ อยู่ตรงนี้!”
เสียงเพื่อนร่วมทีมดังมาจากชั้นบนสุด อีกสองคนหยุดเถียงกันทันที รีบไปค้นกระเป๋า กลัวว่าจะได้ของน้อยกว่าเพื่อนถ้าช้าไปแม้แต่นิดเดียว
ขณะเดียวกัน เสิ่นหลีอันในห้องมืดชั้นหนึ่งได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกนั้นวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างเร่งรีบ จึงเข้าใจทันทีว่าทำไมเพื่อนร่วมทีมถึงทิ้งกระเป๋าไว้ตรงนั้น
ต้องรีบไปแล้ว ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็ไม่ทันแน่