เลิ่งซาก้มหน้าเข้าใกล้ สูดดมซอกคอของเธอเบาๆ
ก่อนที่ซูเหยาจะมาภาคตะวันออกสาม เลิ่งซาก็เหมือนเลิ่งเย่ ไม่เคยเห็นผู้หญิงมาก่อน
ความรู้ทั้งหมดที่มีต่อเพศตรงข้าม มาจากอินเทอร์เน็ตดาวกับหนังสืออิเล็กทรอนิกส์เท่านั้น
ไม่เคยได้กลิ่นฟีโรโมนผู้นำทาง ไม่เคยสัมผัสผิวพรรณสตรี
ฮอร์โมนที่พลุ่งพล่านในวัยหนุ่ม ย่อมทำให้ความอยากสำรวจเรือนร่างของเพศตรงข้ามยิ่งรุนแรงขึ้น
นี่คือสัญชาตญาณจากพันธุกรรม
เพียงแต่เลิ่งซาไม่ซื่อบื้อเหมือนพี่ชาย เขากับฉีไป๋ต่างก็ศึกษาทฤษฎีจนเจนจบ แต่ไม่มีภรรยามาให้ลงมือปฏิบัติ
หอมจริงๆ
หอมยิ่งกว่ากลิ่นที่หอมที่สุดที่เขาเคยดมเสียอีก
แววตาของเลิ่งซาค่อยๆ เลือนลอยและเคลิบเคลิ้ม เขาจับมือของซูเหยาที่ดิ้นรนไว้ กักขังเธอไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา
ชุดนอนผ้าฝ้ายถูกขยำยับ แหลกสลายเป็นกลีบดอกไม้บนพื้นระหว่างข้อนิ้วมือขาวเย็นของชายหนุ่ม
เส้นเอ็นบนหลังมือปูดขึ้น แค่ขยับข้อมือเบาๆ ผ้าชิ้นน้อยที่ปิดบังเรือนร่างนี้ก็จะขาดวิ่น
“พี่สาว อย่าขยับ...”
เขาสูดดม สัมผัส รับรู้อุณหภูมิและความนุ่มนวลของเรือนร่างผู้หญิงอย่างเต็มที่
งูเป็นสัตว์ที่ชอบความอบอุ่น
ชอบขดตัวนอนในที่ที่มีกลิ่นของเจ้าของแรงที่สุด
“เลิ่งซา ปล่อยฉันนะ!”
หอมนุ่มอยู่ในอ้อมกอด มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ปล่อย
เลิ่งซาจับข้อพับเข่าของเธองอขึ้น วางบนขาตนเองที่กำยำด้วยมัดกล้าม
“พี่สาว รู้ไหมว่าผมอิจฉาอะไรมากที่สุด?”
นิ้วของเขาแตะเบาๆ ที่หางตาเธอ ความร้อนจากปลายนิ้วคลึงจนหางตาเธอแดงระเรื่อ
“ครั้งแรกที่พี่สาวปลอบประโลมเชิงลึกล้ำให้พี่ชาย”