เธอรู้แล้วว่าตัวเองถูกปรสิตเข้าแล้ว
“ฉันแค่อยากใช้เวลาสุดท้ายที่มีอยู่กับพวกนาย แล้วค่อยไปฆ่าตัวตาย”
แต่ซือเย่ก็เปิดโปงเธอก่อน
หญิงสาวร้องไห้จนเสียงแทบขาดใจ น้ำตาแห่งความคับแค้นใจนับไม่ถ้วน แต่ละหยดล้วนเต็มไปด้วยความอาลัยต่อคนรักและเพื่อนร่วมทีม
ก่อนหน้านี้ พวกเขาอยู่เคียงข้างเธอมายาวนานถึงแปดปี
จากดาวอังคารมาสู่ดาวเคราะห์โลกแปดปีเต็ม เธอได้เห็นความตายของเพื่อนร่วมทีมมานับครั้งไม่ถ้วน
ในจำนวนนั้นมีเพียงซีหลี่และวาเอ่อร์เท่านั้นที่เป็นสองคนรอดชีวิตจากวันนั้นจนถึงตอนนี้
“ฉันรู้ว่าสักวันฉันก็ต้องตาย แต่ฉันก็ยังตัดใจจากพวกนายไม่ลง”
“พวกนายปกป้องฉันมาตั้งหลายครั้ง แต่ฉันกลับปกป้องพวกนายไม่ได้เลยสักครั้ง...”
ร่างของลี่ลี่เริ่มกระตุกรุนแรง เธอหยุดร้องไห้ แล้วยิ้มให้ซีหลี่เป็นครั้งสุดท้าย:
“ฉันรักคุณ”
วินาทีต่อมา ลี่ลี่ไม่ลังเลที่จะยกปืนจ่อขมับ แล้วจบชีวิตตัวเอง
สายลมบนทุ่งร้างพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงปืนสลายหายไปในความเงียบงันของทุกคน
ซีหลี่นิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะพุ่งตัวไปหาร่างของลี่ลี่อย่างบ้าคลั่ง เขากอดร่างของหญิงสาวไว้ในอ้อมอก น้ำตาใสๆ ยังคงเกาะอยู่บนแก้มงามของเธอ
เสียงร้องโหยหวนสิ้นหวังและโหยหวนดังไปทั่วทุ่งร้าง
ภายในร่างของลี่ลี่ยังมีเอเลี่ยนฟอร์มที่ยังไม่ฟักตัวออกมาอาศัยอยู่ ศพของเธอต้องถูกเผา
เมื่อรับรู้ถึงการตายของโฮสต์ เอเลี่ยนฟอร์มในช่องท้องก็เริ่มดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง
เพื่อนร่วมทีมของซีหลี่เข้ามาฉุดดึงเขาให้ออกไป แต่เขาบอกว่าจะจัดการศพของลี่ลี่ด้วยตัวเอง
ทันทีที่ทุกคนหันหลังเดินจากไป เสียงปืนอีกนัดก็ดังทะลวงอากาศอันหนักอึ้ง
ซูเหยาหันกลับไปมองด้วยความไม่เชื่อ สายเปลวเพลิงโหมกระหน่ำลุกโชนขึ้น
ซีหลี่เผาร่างของลี่ลี่ แล้วยิงตัวตายตามเธอไป