ซูเหยาออกแรงดึงประตูสองที ถึงพบว่าดึงไม่ออกเลย
เธอเหมือนนางเอกหนังสยองขวัญ หันกลับมาด้วยความหวาดกลัว ส่วนซือเย่คือผีผู้ชายในหนัง จ้องมาทางเธอไม่ขยับเลย
"อย่าเข้ามานะ!"
ช่วยด้วย เธอไม่อยากเล่นบทบาทสมมติ
ในสมองมีเสียงดนตรีประกอบหนังสยองขวัญคลาสสิก "ครืดๆๆ...." บรรเลงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
ซือเย่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เอามือล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆ
แต่ประกายล่าเหยื่อที่ก้นดวงตาเขา ได้ทรยศเขาไปหมดแล้ว
เคยพูดไว้ว่า ยิ่งซูเหยากลัว เขาก็ยิ่งตื่นเต้น เพราะผู้ชายน่ะต่ำทรามแบบนี้
ลมหนาวพัดวาบมา ในพริบตาเดียว ซือเย่ก็เคลื่อนที่ในระยะหลายเมตรมาประชิดหน้าเธอ
ความสูงเกือบสองเมตรขังเธอไว้แน่นหนาข้างประตู ซูเหยายังคิดจะหนี แต่ถูกเขากระชากข้อมือกดไว้กับประตูจนขยับไม่ได้
ความต่างของพลังย่อมก่อให้เกิดความกลัว
เธอตวัดมืออีกข้างฟาดไปที่หน้าเขาอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณ แต่ความเร็วของผู้ชายเหนือกว่าเธออย่างเห็นได้ชัด และรู้ว่าเธอจะทำอะไร
เอาล่ะ ตอนนี้มือทั้งสองถูกกดไว้กับประตูแน่นหนาแล้ว
"ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าบทลงโทษคืออะไร เธอถึงกับกลัวจนเป็นขนาดนี้?"
กลิ่นไม้หอมเผามีความรู้สึกต้องห้ามดำมืดในตัว ตอนแรกได้กลิ่นจะขมเล็กน้อย ภายหลังกลายเป็นกลิ่นหอมเย็นลึกที่ตกตะกอน ล่อลวงจิตใจคนได้ง่าย
ซูเหยาเงยหน้าขึ้น ในมุมของเธอ มองเห็นเพียงคางคมสันและคิ้วตาลึกล้ำของซือเย่
ดูเหมือนเขาไม่คิดจะเคลื่อนไหวอะไรต่อ
"แล้วนายจับฉันไว้ทำไม?"
หัวเข่าของผู้ชายจู่ๆก็ออกแรง รองเท้าบู๊ตทหารสีดำแทรกตัวเข้าครอบครองที่ระหว่างขาทั้งสองของเธออย่างแข็งกร้าว