เมื่อเอ่ยถึงชื่อของคนรัก หัวใจของซีหลี่ก็เจ็บแปลบ
เขาเป็นไอ้ขยะไร้ประโยชน์จริง ๆ!
"เราไปขอร้องพวกเขากันเถอะนะ?"
ซีหลี่มองไปทางโรงกลั่นน้ำมันด้วยแววตาหม่นหมอง เนิ่นนาน ก่อนจะเปล่งเสียงตอบแหบแห้ง:
"ได้"
---
ซูเหยาพลิกตัวไปมาบนเตียงทั้งคืน จู่ ๆ ก็เสียใจอย่างมากที่ได้สะใจปากชั่วขณะใส่ซือเย่
เพราะคนใจแคบอย่างเขา จะต้องแก้แค้นเธออย่างบ้าคลั่งในคิวต่อสู้แน่
นาฬิกาปลุกดังแล้ว แต่ซูเหยากลับไม่อยากลุกไปเรียนเลยสักนิด
แม้แต่ซาลาเปาไส้เนื้อหอมกรุ่นยัดเข้าปากก็ยังรู้สึกจืดชืดไร้รสชาติ เมื่อซูเหยาอืดอาดมาถึงห้องต่อสู้ เธอก็สายไปเกือบยี่สิบนาทีแล้ว
ซือเย่กำลังเปลือยท่อนบน สวมนวมชกมวยต่อยกระสอบทรายอย่างแรง
แสงไฟสีขาวเย็นตาจากเพดานสาดส่อง กระทบกล้ามเนื้อที่ชุ่มเหงื่อหลังออกกำลังกาย ส่องประกายเย้ายวน เส้นกล้ามเนื้อของเขาลื่นไหลงดงามชวนมอง ราวกับประติมากรรมที่สมบูรณ์แบบที่สุด
แต่ซูเหยาไม่มีอารมณ์จะชื่นชมกล้ามเนื้อของเขาเลย
เพราะหมัดของซือเย่ทั้งดุดันและรวดเร็ว เฉียบคมถึงขีดสุด แทบจะมองไม่เห็นแม้แต่เงาหมัดที่ออกไป เสียงลมหวีดหวิวดังข้างหู กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ที่พองนูนเกร็งไปพร้อมกับหน้าท้องส่วนล่าง แม้แต่เส้นเอ็นปูดนูนบนแขนก็ให้ความรู้สึกถึงพละกำลังอย่างเต็มเปี่ยม
กระสอบทรายถูกต่อยดังโป้งป้าง ซูเหยายืนอยู่ตรงประตู รู้สึกว่ากระสอบทรายนั้นเหมือนกับตัวเธอเอง
จนกระทั่งหลังการโจมตีหนักหน่วงหลายครั้ง กระสอบทรายอันหนักอึ้งก็ถูกต่อยจนแตกเป็นช่อง ทะลวงไส้ใน ทรายไหลร่วงกราวลงพื้น
ใจของซูเหยาหล่นวูบ
ซือเย่หอบหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเหลือบหางตามองเธอ
"ผู้นำทางซูตื่นเช้าจริงนะครับ"
"คุณเป็นนักเรียนคนแรกเลยนะที่ให้ผมรอด้วยตัวเองถึงยี่สิบนาที"