ซูเหยาหลับสบายมาก ไม่มีฝันร้ายเลย
ฟีโรโมนเซนทิเนลของซิวเหมือนมีมนต์ขลังบางอย่าง
เพราะพลังจิตพร่องไป เธอจึงนอนตื่นสายจนตะวันขึ้นสามไม้
ซิวออกไปลาดตระเวนกับชีเหยี่ยแล้ว เขาใส่เสื้อยืดสะอาดของตัวเองให้เธอ
ที่จริงแล้วการเลือกใส่ของตัวเองนี่แหละ ผู้ชายก็เป็นสัตว์ที่เจ้าเล่ห์ไม่เบา
โดยเฉพาะเวลาอยากประกาศความเป็นเจ้าของ
ซูเหยาลุกจากเตียง ห้องของเซนทิเนลดูเรียบง่ายมาก มีแต่ของที่พวกเขาคิดว่าจำเป็น
นอกจากเตียง โซฟา ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเขียนหนังสือ ชั้นวางอาวุธ... แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นเลย
ซูเหยาเปิดผ้าห่มที่อบอวลด้วยกลิ่นของซิว เหยียบพรมนุ่ม มองตู้กระจกที่เต็มไปด้วยฟิกเกอร์โลหะตรงมุมห้องอยู่ครู่ใหญ่
บนโต๊ะเขียนหนังสือมีลูกโลกสีน้ำเงินทำจากโลหะ ซูเหยาสังเกตเห็นกรอบรูปตั้งอยู่ริมโต๊ะ
เธอหยิบกรอบรูปขึ้นมา เป็นชายแปลกหน้าอุ้มซิวตอนเด็ก
เขาใส่โค้ตสีดำเข้ม ท่าทีสงบขรึม บ่ามีตราประจำกรมตำรวจเอชบีแอล มองซิวในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน
ซิวตัวน้อยกำลังกินอมยิ้ม จ้องตรงไปข้างหน้าด้วยดวงตาสวย
เขาคือตำรวจเซนทิเนลที่เธอเห็นในภาพหลอนเมื่อคืน และยังเป็นพ่อบุญธรรมของซิว
ซูเหยาวางกรอบรูปกลับที่ รูปอีกใบหล่นจากซอก
เธอหยิบขึ้นมา เป็นรูปหมู่ของทีมเซนทิเนล
ชาย 12 คน ถ่ายรูปกันในทะเลทรายหินกรวด ดูเพิ่งผ่านการต่อสู้อันดุเดือด เพราะชุดรบมีคราบเลือดของพวกเอเลี่ยนฟอร์มไม่น้อย