ซิวไม่ได้ตั้งใจจะขู่เธอ แต่การทำให้เธอเข้าใจความโหดร้ายของสภาพแวดล้อมการเอาชีวิตรอดตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
“เรามาเริ่มจากสัญญาณมือทางยุทธวิธีพื้นฐานที่สุดกัน”
“ในการรบ ภาษากายปลอดภัยและมีประสิทธิภาพมากกว่าการสื่อสาร ฝ่ามือแตะหัวใจ นี่คือการขอให้เพื่อนร่วมทีมสนับสนุนการยิงคุ้มกัน”
ทหารโฮโลแกรมนายหนึ่งกำลังสาธิตท่าทางมาตรฐานทีละท่าตามคำพูดของซิว
“ฝ่ามือแบขึ้น โบกขึ้นลงคือหยุดการโจมตี”
“กำหมัดยกขึ้นถึงแก้ม หันฝ่ามือไปทางเพื่อนร่วมทีมคือ Copy-รับทราบ”
“นอกจากนี้ หมู่ย่อยมักต้องแบ่งเป็นกลุ่มคู่หลายคู่เพื่อกระจายกำลังและร่วมมือกันต่อสู้ การเคลื่อนที่พื้นฐานก็สำคัญมากเช่นกัน”
ซิวหยิบปืนพกที่เอวออกมา บรรจุกระสุนด้วยมือเดียว ปลดเซฟตี้ แล้วสาธิตไปพร้อมกับทหารเสมือนจริงนายนั้น
“เช่น กลุ่มสนับสนุนการยิงต้องรับผิดชอบในการตั้งปืน กดดันการยิงใส่บริเวณที่ศัตรูอาจปรากฏตัวอย่างต่อเนื่อง”
“กลุ่มเคลื่อนที่เร็วต้องอาศัยการคุ้มกันของกลุ่มสนับสนุนการยิง ใช้ที่กำบังหรือมุมอับของภูมิประเทศ เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปยังตำแหน่งเป้าหมาย”
“ส่วนพลซุ่มยิง โดยปกติต้องเป็นผู้ยิงสังหารเอเลี่ยนฟอร์มแม่ที่ซ่อนตัวอย่างแนบเนียน”
ซูเหยาจดจำประเด็นสำคัญอย่างละเอียด จนกระทั่งเหนือศีรษะดังขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะหยอกล้อของซิว:
“เหยาเหยาเป็นนักเรียนที่ดี”
นักเรียนที่ดีก็สมควรได้รับรางวัล
ซิวใช้แขนข้างเดียวอุ้มเธอขึ้นจากที่นั่ง จับมือทั้งสองข้างของเธอจากด้านหลัง แล้วเกี่ยวปลายนิ้วชี้ของเธอไว้ที่ไกปืน
แผ่นอกที่ร้อนผ่าวแนบชิดแผ่นหลัง ร่างกายที่สูงใหญ่เกินไปของชายหนุ่มยืนอยู่ข้างหลังซูเหยาราวกับหมีสีน้ำตาลตัวหนึ่ง เธอหลบเลี่ยงตามสัญชาตญาณ แต่ถูกซิวกดกลับไปทันที