เพี๊ยะ!
เลิ่งเย่มองประตูห้องปลอบประโลมที่ปิดดังปังลงกระทันหัน และแขนของเขาที่ถูกสาวผู้นำทางเกาะไว้แน่น บนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความฉงน
ซูเหยาหัวเราะแห้งให้เขา "แบบนี้ดีกว่า ให้เราเปลี่ยนที่ทำการนำทางจิตวิญญาณกันเถอะ"
ห้องปลอบประโลมนี่ช่างเถอะ ไม่รู้ว่าเคยทำความสะอาดหรือเปล่า เต็มไปด้วยรอยเลือดไปหมด ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายอย่างมาก
ซูเหยาเป็นคนรักความสะอาด ไม่ชอบใช้ของที่คนอื่นใช้แล้ว
รวมถึงผู้ชายด้วย
ไม่ไปห้องปลอบประโลม แล้วจะไปที่ไหนได้ล่ะ?
ห้องนั่งเล่นคนก็เยอะ ห้องของตัวเองก็ไม่ได้แน่ๆ
เพื่อความเป็นส่วนตัว ซูเหยาเงยหน้าขึ้น "ไม่งั้น ไปห้องนายดีกว่า"
ที่สาวผู้นำทางจะไปห้องของเขาด้วยตัวเอง เลิ่งเย่รู้สึกตื้นตันและแปลกใจเล็กน้อย อีกอย่างเขาเองก็ไม่ชอบห้องปลอบประโลมที่มืดทึมนั่นเหมือนกัน
ยิ่งกว่านั้น ก่อนหน้านี้มีผู้นำทางคนหนึ่งเสียชีวิตอย่างอนาถอยู่ในนั้น
ไม่เพียงแต่ถูกชำแหละร่าง อวัยวะภายในทั้งหมดยังหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาใช้ภาษามือตอบกลับว่า "ได้"
หลังจากสั่งให้ชิวชิวเอาชุดอุปกรณ์พันธนาการชุดใหม่มาให้ ซูเหยาก็มาที่ห้องของเลิ่งเย่
ตั้งอยู่สุดทางเดิน ค่อนข้างเปลี่ยว
เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน กำลังจะก้าวเข้าไป ก็เห็นเลิ่งเย่หยิบรองเท้าแตะขนฟูคู่ใหม่เอี่ยมออกมาจากตู้รองเท้า แล้วนั่งยองๆ ลงเปลี่ยนรองเท้าให้เธอ
"ไม่ต้อง ฉันเปลี่ยนเองก็ได้"
แต่เลิ่งเย่ก็ถอดรองเท้าคอมแบทของเธอออก แล้วยัดเท้าของเธอลงในรองเท้าแตะนุ่มฟูนั่นเสียแล้ว ท่วงท่าเบามือและอ่อนโยน