จัดการด้วยตัวเอง พวกผู้ชายพวกนี้น่าจะรู้วิธีกันดีอยู่แล้วไม่ใช่รึไง
เหนือความคาดหมายของซูเหยา เลิ่งเย่กลับเงยหน้าขึ้น สีหน้ามึนงงมองเธอ
เส้นผมสีขาวสั้นปรกหน้าผากสันกรามแข็งกร้าว ดวงตาหงส์หยกคู่หนึ่งของชายหนุ่มชุ่มชื้นอบอุ่น ขนตายาวดุจขนนกกาเรียวเบาลู่ต่ำ
ปานน้ำตาหยาดใต้ตาขวาแต้มตรงหางตาพอเหมาะพอเจาะ เสริมเสน่ห์เย้ายวนให้กับใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนของเขาอีกสองส่วน
คนของหัวเซียไม่มีทางต้านทานหนุ่มผมขาวได้อยู่แล้ว
เขาไม่เป็น
ซูเหยาคำรามในใจ: แกจะไม่เป็นได้ยังไง?!
ยังจะมีหนุ่มน้อยพรหมจรรย์ผู้ซื่อบื้อไร้เดียงสาถึงเพียงนี้อีกงั้นรึ?
ไม่เคยกินหมูก็คงเคยเห็นหมูวิ่งบ้างล่ะน่า
ซูเหยาผลักเขาเข้าห้องน้ำ สั่งสอนง่ายๆ ไม่กี่คำ แล้วก็ตั้งใจจะปล่อยให้เขาเรียนรู้เอาเอง
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
ในห้องน้ำไร้ความเคลื่อนไหว ซูเหยาที่รอจนหมดความอดทนก็เคาะประตู
“เลิ่งเย่ นายไม่เป็นอะไรนะ?”
ไม่มีเสียงตอบรับจากชายหนุ่ม แย่แล้ว คงไม่ได้วูบไปหรอกนะ?
ซูเหยารีบผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเลิ่งเย่หดตัวโดดเดี่ยวอยู่ตรงมุมห้องน้ำตามลำพัง เสื้อผ้าบนตัวเปียกชื้นไปหมดแล้ว
เขากำลังอาบน้ำเย็นให้ตัวเอง แถมยังอาบตั้งหลายรอบ
หมายจะใช้วิธีนี้ทำให้ตัวเองสงบลง
แต่เห็นได้ชัดว่ามันไร้ผล
เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบติดกับสรีระกำยำแข็งแกร่งของเขา เสื้อเชิ้ตสีขาวโปร่งบางเผยให้เห็นโครงร่างของกล้ามอกอย่างรางๆ
มันทั้งใหญ่ทั้งขาวทั้ง...
หยุดก่อน หลุดประเด็นไปแล้ว