ชานเมือง อพาร์ตเมนต์ร้างแห่งหนึ่ง
ชายสวมผ้าคลุมนำสารฟื้นฟูทั้งหมดที่ปล้นมาจากหน่วยภาคตะวันออกสาม ฉีดเข้าร่างเพื่อนร่วมทีมที่บาดเจ็บสาหัส
กรดพิษของเอเลี่ยนฟอร์มกัดกินอวัยวะภายในและกระดูกของเขาไปหมดแล้ว ทะเลจิตที่ปั่นป่วนรุนแรงเกินควบคุม แม้แต่หมอเทวดาก็ไม่อาจกอบกู้คืนมาได้
สมาชิกคนอื่นในทีมไม่พอใจอย่างมาก รู้สึกว่าชายสวมผ้าคลุมกำลังสิ้นเปลืองทรัพยากรล้ำค่าให้กับคนตาย
แต่พวกเขาก็ไม่กล้าขัดขืนการตัดสินใจของเขา เพราะที่นี่เขามีระดับสูงที่สุด
ชายสวมผ้าคลุมไม่มีชื่อ เขาตั้งชื่อให้ตัวเองว่า โจว
ประตูอพาร์ตเมนต์ถูกพังเข้ามาจากด้านนอกอย่างรุนแรง ทุกคนเตรียมพร้อมรับมือ แต่ก่อนจะทันได้ต่อต้าน ก็ถูกกระแสพลังจิตที่กดทับซัดกระเด็นไปหมด
ผู้มาเยือนสวมชุดปฏิบัติการนาโนสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้หน้ากากโลหะพรางตัว ร่างสูงใหญ่กำยำ ดวงตาคู่เดียวที่เผยออกมาเย็นชาและดุดัน
เขาเดินเข้าไป ยิงหัวเพื่อนของโจวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงแม้แต่คำเดียว
โจวเบิกตากว้าง ชักมีดโค้งออกมาจะเอาชีวิตอีกฝ่าย น้ำเสียงแหบพร่าและโกรธแค้น:
“แกมีสิทธิ์อะไรมาฆ่าเขา!”
ชายสวมหน้ากากหัวเราะเย็นชา “คนตายไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองทรัพยากรอีกต่อไป”
เขาเตะโจวจนกระเด็นอย่างแรง “แกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน อย่าเสียเวลา จะร่วมมือกับฉันหรือไม่ก็โดนฉันฆ่าตายกันหมดเดี๋ยวนี้”
โจวกุมซี่โครงที่หักลุกขึ้นจากพื้น ผ้าพันคอหลุดร่วง เผยใบหน้าลูกครึ่งตะวันตก
“แกเป็นใคร”
ชายสวมหน้ากากหมุนปืนแล้วเสียบกลับซอง มองลงมาประเมินโจว:
“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือตอนนี้แกเลือกตายหรือเลือกเป็น”
“หนึ่งนาที ตอบฉันมา”
โจวกำหมัดแน่น หนึ่งนาทีผ่านไป ก็ค่อย ๆ คลายออก
เขายังไม่อยากตาย
“ต้องการให้ฉันทำอะไร”
ชายสวมหน้ากากชอบร่วมมือกับคนฉลาด ปกติเขาขี้เกียจพูดพล่าม:
“จับตัวทดลองที่หลบหนี และค้นหาแหล่งบริจาคที่เหมาะสมเพิ่มเติม”