เขาไม่อยากอยู่ในเต็นท์ที่อบอวลด้วยฟีโรโมนผู้นำทางเข้มข้นนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว
แม้ว่าฟีโรโมนผู้นำทางของซูเหยาจะทำให้สมองของเขาผ่อนคลาย แต่อาการหวาดกลัวและต่อต้านฟีโรโมนผู้นำทางของหลิง ได้กลายเป็นสัญชาตญาณที่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดและตึงเครียดทุกครั้งที่สัมผัสฟีโรโมนผู้นำทางใดๆ
นี่คืออาการของโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์สะเทือนขวัญ
ซูเหยาคิดว่าเขายังโกรธที่เธอบุกเข้าไปในเต็นท์ของเขา ช่างเถอะ ผู้ชายคนนี้ก็ใจแคบเกินไปแล้ว
แค่เห็นหน้าอกกับซิกแพคเขาเอง จะมางี่เง่าอะไรนักหนา
เครื่องสแกนแสดงค่าสูญเสียการควบคุม 90% สูงมาก
หลังจากสวมเครื่องพันธนาการเรียบร้อย ซูเหย่าก็เข้าสู่ทะเลจิตของหลิง โดยที่เธอไม่ได้จับมือเขาด้วย
ภาพตรงหน้าเป็นทะเลสาบในป่า
น้ำในทะเลสาบสีเขียวขุ่นมัว มีต้นไม้โบราณล้อมรอบ กิ่งก้านสานทับกันเป็นเพดาน แสงอาทิตย์ส่องผ่านเป็นริ้วๆ เกิดเป็นจุดแสงละเอียด
บนผิวน้ำกองสุมด้วยใบไม้แห้งและกิ่งไม้ มองไม่เห็นก้นทะเลสาบ ทุกหนแห่งทับถมด้วยสารปนเปื้อนหนืดดำเกือบเป็นสีม่วง
ทะเลจิตของหลิงอยู่ในสภาพแย่มาก ดูเหมือนจะไม่ได้รับการถ่ายเทและชำระล้างที่มีประสิทธิภาพมานานแสนนาน
ข้อสันนิษฐานนี้ได้รับการพิสูจน์ หลังจากซูเหย่าลุยลงไปในน้ำ
เพราะทะเลสาบแห่งนี้เกือบถูกสารปนเปื้อนกัดกร่อนจนหมดแล้ว ซูเหย่าใช้เส้นใยจิตวิญญาณถักเป็นตาข่ายแล้วเริ่มตัก มันยากมาก
อึกตุบ--อึกตุบ--!
เบื้องหลังบนผิวน้ำมีฟองเล็กๆ ผุดขึ้น ใต้ทะเลสาบ มีสัตว์สีเขียวขนาดมหึมาตัวหนึ่งว่ายผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
หางเย็นเฉียบปัดผ่านข้อเท้าซูเหย่า พร้อมด้วยหนามแหลมคม
ซูเหย่าสะดุ้งเฮือก "อะไรวะเนี่ย?"
จู่ๆ เธอก็นึกถึงหนังเรื่องหนึ่ง "อนาคอนด้า" ที่ตัวประกอบคนแรกก็ตายแบบนี้
กระทั่งไดโนซูคัสหน้าตาดุร้ายโผล่ขึ้นมาจากน้ำ แล้วจ้องหน้ากับซูเหย่า
เพียงแต่มันตัวเล็กลง
ซูเหย่าคว้าต้นคอมันแล้วเขวี้ยงออกไปทันที "จระเข้แคระมาจากไหนน่ะ อย่ากวนเวลาทำงานของข้าคนนี้"
ไดโนซูคัส: @@**%#.... (ฉันไม่ใช่จระเข้แคระ ฉันคือไดโนซูคัสยุคครีเทเชียส! ไดโนซูคัส!)