แม่เหรอ?
ท่านชายใหญ่ ท่านเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า? ยุคนี้ไม่ใช่ว่าจะเรียกใครว่าแม่ตามอำเภอใจนะ
นางไม่มีความคิดจะเลี้ยงดูลูกชายในตอนนี้
ซูเหยาผลักเขาออก แต่เขาก็หน้าด้านหน้าทนเข้ามาเกาะแกะอีก ผลักอีกสองสามที เขาก็จะเริ่มร้องไห้แล้ว
"อืออือ...."
น้ำตาของก้อนแป้งน้อยไหลออกมาเดี๋ยวนั้น ไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ ทำให้ขนตาหนางอนเปียกชื้น หยดแปะ ๆ ลงบนแก้มที่ขาวผ่องดังกุหลาบ
"แม่จ๋า... ขอกอดหน่อย..."
ผมสีเขียวดั่งสาหร่ายของหลิงน้อยฟูฟ่องทั้งนุ่มสลวย บนศีรษะยังมีเส้นผมเด็ดเดี่ยวชี้โด่เด่ ดวงตาสีเขียวมรกตเอ่อคลอไปด้วยน้ำ มองมาที่นางอย่างนั้น
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกทอดทิ้งอีกครั้ง ความเปราะบางและเศร้าสร้อยที่สัมผัสเพียงนิดก็แตกสลาย
แม่ของหลิงไม่ได้รักเขา หรือพูดให้ถูกคือ ไม่ได้รักมากขนาดนั้น
การเข้าคู่ของนางกับพ่อของหลิงเป็นการจับคู่โดยบังคับ นางไม่ได้รักพ่อของเขา และโดยธรรมชาติก็ไม่รักลูกของชายคนนี้
นางรักพ่อของซู่ สามีคนแรกที่เก็บนางได้จากกองศพ
น่าเสียดาย เมื่อระยะทางอันห่างไกลแยกคนรักทั้งคู่ ความขุ่นเคืองในใจก็จะถ่ายโอนไปยังอีกคนอย่างห้ามไม่ได้
หลิงกับพ่อของเขา ล้วนเป็นของตายตาม
แม่ของเขาไม่ยอมใกล้ชิด ไม่ค่อยอยู่เป็นเพื่อนหลิง หลิงตั้งแต่เล็กจนโต พ่อเป็นคนเลี้ยงดู
ป้อนนม กล่อมนอน สั่งสอน เล่น... การหายไปของแม่ ยิ่งทำให้เขากระหายความรักจากแม่มากขึ้น
แล้วซู่ที่เติบโตในหอคอยเซนทิเนลแห่งดาวเคราะห์โลกเล่า จะต่างกันไหม?
น่าขันจริง ๆ แม่ไม่รักหลิง แต่พ่อของหลิงรักเขา
แม่รักซู่ ทว่าพ่อของซู่ไม่รักเขา