เธอพยายามขอเข้าถึงแฟ้มประวัติการตายของเพื่อนรักอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกหน่วยข่าวกรองทางทหารปฏิเสธอย่างเย็นชาทุกครั้ง
ผู้นำทางวัยกลางคนผู้นั้นช่วยสกัดสายลับและสมุนปีศาจให้แก่ซิว จากนั้นก็ส่งคนพาเขามาถึงหอคอยเซนทิเนลเขตตะวันออกสามอย่างปลอดภัย
ซิวใช้ชีวิตที่นี่อย่างโดดเดี่ยวและอ้างว้างมายาวนานถึงสิบปี
ตลอดสิบปีนั้น เขาได้พบเจอกับความตาย การฆ่าตัวตาย หรือแม้กระทั่งการทรยศและละทิ้งของเพื่อนร่วมทีมนับครั้งไม่ถ้วน
เขาเหมือนกับจุดที่โดดเดี่ยว ตั้งอยู่บนดาวร้างแห่งนี้ มีเส้นนับไม่ถ้วนตัดผ่านมาบรรจบกับเขา แล้วก็ค่อย ๆ ห่างเหินจากไป ยิ่งอยู่นาน กลับยิ่งห่างไกลจากการหลุดพ้น
เธอเห็นซิวนั่งอยู่บนดาดฟ้าของหอคอยเซนทิเนลเพียงลำพัง ขาทั้งสองห้อยโตงเตงสูงเหนือพื้น มองดูเสี้ยวจันทร์บนฟ้าราตรี ระบายความทุกข์ด้วยแอลกอฮอล์ไม่หยุดเพื่อให้ตัวเองมึนเมา
ซูเหยาอยากจะเข้าไปกอดเขามาก แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นเพียงเงาจาง ๆ ของความทรงจำในภาพลวงตานั่นเอง
ภาพหยุดลงอย่างกะทันหัน ซูเหยายืนเท้าเปล่าอยู่กลางทะเลลึกสีน้ำเงินคราม คลื่นซัดสาดเป็นชั้น ๆ ผิวน้ำทะเลเงียบสงบดั่งดอกคอร์นฟลาวเวอร์
ที่นี่คือทะเลจิตของซิว
ใต้ทะเลมีเปลือกหอยและปะการังสวยงามมากมาย ส่วนสีดำคือสารปนเปื้อน ซูเหยาเก็บมันทีละชิ้น ๆ น้ำทะเลเย็นเฉียบเลียผ่านข้อเท้าและน่องของเธอ เย็นและจั๊กจี้
มีอาณาเขตทะเลบางส่วนขุ่นมัวมาก เส้นใยจิตวิญญาณของเธอเปิดสว่างสุดแล้วก็ยังมองไม่เห็น
นี่ไม่รู้ว่าเป็นคราบสกปรกเก่าที่สะสมมากี่ปีแล้ว
ระดับของซิวสูงเกินไป ซูเหยากวาดล้าง 'ถนน' อยู่ครึ่งวันก็ยังไม่เสร็จ ตอนที่เธอปล่อยเนื้อปล่อยตัวนอนพักอยู่บนชายหาด เสียงเด็กผู้ชายใสกังวานก็ดังขึ้นด้านหลัง
"พี่สาว เธอเป็นใครเหรอ?"
ซูเหยาหันกลับไป ก็พบกับซิวตัวน้อยที่ทำหน้างุนงง
เจ้าเด็กน้อยขาวนุ่มนั่นตอนยังไม่โตนั้นน่ารักมาก ซูเหยามืออยู่ไม่สุขยื่นไปบีบแก้มแล้วอุ้มซิวตัวน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมกอด