กลิ่นหอมนั้นไม่เหมือนกลิ่นกายปกติ มันเข้มข้นกว่า เย้ายวนกว่า ถึงขั้นทำให้เขายิ่งสูดดมก็ยิ่งติดใจ ลำคอก็แห้งผากขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
ราวกับสัญชาตญาณดิบในยีนถูกปลุกขึ้นมา
ซูเหยาสีหน้าเรียบเฉย "นี่คือกลิ่นครีมอาบน้ำ"
เธอฉีดสารระงับล่วงหน้าแล้ว ทำไมจมูกของหมาเซนทิเนลตัวนี้ถึงได้ไวนัก?
ตลอดทางกลับหอคอยเซนทิเนล ฉีไป๋ก็วนเวียนดมเธอไม่หยุด ซูเหยาหลบกลับเข้าห้อง ล็อกเหล่าเซนทิเนลไว้ข้างนอก อ้างว่าจะพักผ่อนให้เต็มที่ อย่ามารบกวนเธอ
ฝูงหมาพากันมองหน้ากัน แต่ซูเหยาเพิ่งรอดตายกลับมาจากเขตรังสี จะพักผ่อนก็สมควรแล้ว
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์กับภารกิจต่อเนื่อง ทุกคนต่างเหนื่อยล้า ต่างแยกย้ายกลับห้องพักฟื้น แต่จนถึงเวลาอาหารเย็น ซูเหยาก็ยังไม่ออกมา
ซิวกำลังตุ๋นซุปหอยลายในครัว เตาอบยังมีแอปเปิ้ลทาร์ตอบเชยที่ซูเหยาชอบที่สุดอบอยู่
สัญชาตญาณชายบอกเขาว่าซูเหยามีอะไรผิดปกติ แต่ก็อธิบายไม่ได้ว่าผิดปกติตรงไหน
"hahaha...."
เสียงหัวเราะสดใสดังมาจากข้างนอก
เลิ่งเย่ เลิ่งซา อีฟ และฉีไป๋กำลังเล่นบอลในสระว่ายน้ำ โยนลูกบอลไปมาในสระ ถูหมีเป็นแมวเหมียว ไม่ชอบเล่นน้ำ
ชีเหยี่ยก็ไม่ชอบ ปกตินกจะไม่ชอบให้ขนสวยๆ เปียก
ชีเหยี่ยจึงนั่งเป็นกรรมการอยู่ริมสระ จริงๆ แล้วเขาถูกบังคับ หลิงกับเสวียนหมิงเพื่อนซี้ที่ห่างหายกันไปนาน กลับมาเจอกัน ย่อมมีเรื่องพี่น้องให้คุยกันมากมาย
ซู่ยังหลับอยู่ ได้แต่จับชีเหยี่ยมาเป็นกรรมการ เพราะไม่มีใครกล้าพอไปรบกวนซือเย่