ถูหมีโต้กลับหนึ่งคำ ก้าวไปข้างหน้ายื่นมือดึงซูเหยาขึ้นมา
“ขอบใจนะ”
ซูเหยาตบฝุ่นบนตัว ทั้งสามปล่อยโดรนสำรวจภูมิประเทศแถบนี้อย่างรวดเร็ว
ซูเหยาควบคุมมุมมองโดรนพลางเดินไปข้างหน้า ตรงแอ่งต่ำแห่งหนึ่ง เห็นถูหมียื่นก้นขุดอะไรสักอย่าง
เขาขุดอย่างตั้งใจมาก ซูเหยาเดินเข้าไปตบไหล่เขา
“ทำไรน่ะ”
ถูหมีสะดุ้งตกใจ สะบัดทรายในมือจนหมด แล้วยัดอะไรบางอย่างใส่มือซูเหยา
นางรับมาดู กลับเป็นหอยสังข์ลายจุดสีน้ำเงิน รูปร่างสมบูรณ์ ไม่ถูกบดแตก ลายคลื่นด้านบนงดงามมาก
ที่นี่เคยเป็นทะเลสาบ มีหอยสังข์ไม่ใช่เรื่องแปลก
“สวยไหม”
ซูเหยาพยักหน้า “สวย”
ถูหมีเผยอฟันยิ้มซื่อ “สวยก็ยกให้”
ซูเหยามองเขาแวบหนึ่ง “รู้ไหมนี่คืออะไร”
ถูหมีส่ายหัว “ก็แค่หินสีสวยไม่ใช่เหรอ”
ซูเหยานั่งยองข้างเขา อธิบายอย่างอดทน
“นี่เรียกว่าหอยสังข์ เป็นสัตว์ทะเล กินสาหร่ายกับกุ้งฝอย”
นางจ่อหอยสังข์ข้างหูถูหมี “ว่ากันว่าในหอยสังข์ได้ยินเสียงคลื่นทะเลนะ”
ถูหมีฟังครู่หนึ่ง ไม่ได้ยินอะไรเลย ได้ยินแต่เสียงลมในทุ่งกว้างไกลๆ
“เธอหลอกฉันนี่ ไม่มีเสียงซะหน่อย”
ซูเหยาไม่รีบร้อน “เธอหลับตาลง ตั้งใจฟังสิ”
หอยสังข์ไม่มีความสามารถบันทึกเสียงคลื่นทะเล เป็นเพียงเสียงรบกวนพื้นหลังในสิ่งแวดล้อม เช่นเสียงลม เสียงกระแสน้ำวน... ผ่านโพรงเกลียวหอยสังข์ สะท้อนทับขยายส่วนที่ตรงกับความถี่ธรรมชาติของเปลือกหอย